Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De film ‘Roma’greep me meer aan dan ik hier zeggen kan

Opinie

Wim Boevink

Scène uit ‘Roma’. © -
Klein Verslag

Vroegste herinneringen, hoever gaan die terug? Zo begon ik mijn verslag van gisteren. De vraag deed me uitweiden over mijn kindertijd in Australië en de lange overvaart op grote passagiersschepen.

Maar de eigenlijke aanleiding voor mijn vraag was het zien van de film ‘Roma’ van de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón. Twee keer zag ik hem intussen bij Eye, het filmmuseum in Amsterdam en ook nog eens bekeek ik scenes eruit op Netflix, die de film produceerde.

Lees verder na de advertentie
Cuarón heeft op grandioze wijze met de middelen van de cinema de sfeer van zijn jeugd weer opgeroepen

Cuarón heeft een speelfilm gemaakt over zijn kinderjaren in de vroege jaren zeventig , opgroeiend in de middenklassewijk Colonia Roma, in Mexico-Stad. Hij heeft op grandioze wijze met de middelen van de cinema de sfeer van zijn jeugd weer opgeroepen.

Maar niet het kind staat centraal maar het kindermeisje.

In de film heet ze Cleo.

Buitenechtelijk

Cleo is eigenlijk de stille spil van het gezin, ze is inwonend dienstmeisje en kindermeisje ineen, ze wekt en kleedt de kinderen, maakt het huis schoon, doet de was, bedient de familie bij het eten, doet de afwas, brengt de kinderen naar bed en zingt nog slaapliedje toe.

Haar patrons zijn Antonio, een arts, en Sofia, een biochemicus, die vier jonge kinderen hebben en van wie het huwelijk op de klippen loopt als de arts zogenaamd een congres in Canada gaat bezoeken en een buitenechtelijke relatie blijkt te hebben.

Maar de camera (en wij ) blijven bij Cleo, die met de kokkin, in een kamer boven een bijkeuken naast het huis verblijft, fysiek van het woonhuis verwijdert door een omsloten binnenplaats, een binnenplaats belegd met plavuizen, die tevens het domein is van een hond die nooit wordt uitgelaten.

Zo ongeveer is de omgeving geweest van de jonge jaren van de regisseur, wiens ouders in dezelfde straat woonden als in de film. Je zou zeggen, een onder- en een bovenklasse, maar de strenge categorieën raken poreus door zoiets als liefde en zorg, er is iets wederkerigs.

Alledag

Ik wil hier niet meer vertellen over het verhaal, dat episch is in zijn alledaagsheid, noch over de politieke en maatschappelijke tegenstellingen in het Mexico van die jaren, waarvan een enkele criticus meent dat die in de film te weinig uitgesproken blijft.

Juist die onuitgesprokenheid is de kern van het leven van alledag, althans van al diegenen die gewoon hun leven proberen te leiden met alle worstelingen van dien.

Zelden zag ik een film die met pure beeldtaal zoveel intimiteit wist op te wekken. Cleo spreekt weinig, ze reddert in en om het huis, we volgen soms in detail haar handelingen (details die heel goed tot de lichtflitsen in een geheugen kunnen behoren) en horen wat ze opvangt aan conversatie.

Met de kokkin spreekt ze in de taal van haar landstreek, terloopse gesprekjes in de keuken of ’s avonds als ze zich in hun eigen kamertje boven de bijkeuken hebben teruggetrokken en niet teveel lamplicht mogen verspillen. Ze praten over jongens en verkering.

Voor het mis ging.

Afgezet tegen het grote wereldtoneel is het allemaal futiel, dat kleine, maar o zo universele drama in een afzonderlijke mensenleven, maar zo nabij en zo grandioos gefilmd in zilverig zwart-wit, greep het me meer aan dan ik hier zeggen kan. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

Cuarón heeft op grandioze wijze met de middelen van de cinema de sfeer van zijn jeugd weer opgeroepen