Column

De EU-slotverklaring doet pijn aan je ogen als je hem voor de twintigste keer hebt gelezen

Sylvain EphimencoBeeld Trouw

Het goede nieuws is dat ze allemaal er levend vanaf gekomen zijn en dat de Europese Unie nog bestaat. 

Om ons deze strijd op leven en dood goed in te prenten moeten we beseffen dat de vergadering tussen de regeringsleiders van de 28 lidstaten bijna tien uur heeft geduurd en pas bij dageraad werd afgesloten. Maar na goed bestuderen van de slotverklaring kun je maar tot één conclusie komen: er is over illegale immigratie uit Afrika bar weinig bereikt in Brussel. 

Overleven was het parool. Voor dit laatste, hartelijk dank. Maar de vaagheid van de compromistekst, waar bijna niets concreets is ingevuld, doet pijn aan je ogen als je hem voor de twintigste keer hebt gelezen. 

De mooiste passage vond ik bij punt 9 over ‘het nieuwe financieel kader’ dat instrumenten moet bedenken voor ‘de bestrijding van illegale immigratie’: ‘De interne veiligheid, het geïntegreerde grensbeheer, asiel en migratiefondsen moeten daarom specifieke, significante componenten voor externe migratiebeheersing omvatten.’ 

Bij punt 8 noteert de slotverklaring dat om het migratieprobleem aan te pakken een partnerschap – lees een trein van subsidiemaatregelen – met Afrika nodig is. Het ontwikkelingsgeld zou vooral naar de volgende sectoren of activiteiten moeten gaan: onderwijs, gezondheid, infrastructuur, innovatie, goed bestuur en empowerment van vrouwen. Allemaal prima, maar je kunt met een vergrootglas naar het pijnpunt zoeken dat primair aan de basis ligt van de massale emigratie van Afrikanen: de explosieve demografie. 

Praten over voorlichtingscampagnes over anticonceptie blijft taboe of het moet vaag en verscholen liggen bij ‘empowerment van vrouwen’. En als er ‘gesloten centra’ binnen de EU moeten komen is dit wel bij de landen van aankomst, volgens premier Rutte. Daar zul je Italianen, Grieken of Spanjaarden heel blij mee maken. En wat betreft de herverdeling van illegale migranten, dit zal op vrijwillige basis gebeuren.

Gezien de de ferme weigering van Visegradlanden in het verleden, kun je stellen dat Hongarije, Polen, Tsjechië en Slowakije de enige winnaars zijn van deze EU-top. Hoe kan dan de Italiaanse premier Conte na afloop trompetteren: ‘We zijn tevreden. Het waren lange onderhandelingen, maar vanaf vandaag staat Italië niet meer alleen.’ Gisteren schreef de gezaghebbende linkse krant La Repubblica: ‘Italië buigt over de gehele linie.’

“We zijn geen eiland. Europa zal nog lang moeten leven met de druk van migranten op de grenzen. We moeten deze uitdaging overwinnen en tegelijk trouw blijven aan onze waarden.” Deze holle woorden van de Franse president Macron zeggen eigenlijk heel veel: dat voorlopig de wil ontbreekt om aan de verwatering van de Europese identiteit door illegale en massale niet-westerse immigratie een eind te maken. 

Er zullen nog heel wat gammele bootjes de overtocht wagen en heel wat migranten verdrinken. Totdat op een dag en heel veel doden verder, een Europese zeeblokkade eindelijk zijn contouren zal krijgen en ‘Fort Europa’ geen hol begrip meer zal zijn, maar de nieuwe realiteit.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Eerdere columns vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden