Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De droom van Naomi Osaka verandert bij vlagen in een nachtmerrie

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Met vochtige ogen en een stem die trilt biedt Naomi Osaka haar excuses aan voor het verslaan van Serena Williams in de US Open. “Ik weet dat jullie allemaal kwamen om voor haar te juichen. Het spijt me dat het zo is afgelopen”, zegt ze - en ook, bescheiden, tegen het nederige aan: “Bedankt dat jullie naar ons kwamen kijken.”

Ze is zo jong dat Serena Williams al sinds haar vroegste jeugdherinnering de grote mevrouw op de tennisbaan is. Sterker: de eerste grandslamtitel van Williams heeft Osaka niet eens bewust meegemaakt. Ze was toen nog geen twee. Als kind had Naomi posters van Serena op haar kamer. Ze aanbad haar.

Lees verder na de advertentie

Net als Serena heeft Naomi ook een zus: Mari. Net als Serena en Venus werden Naomi en Mari in eerste instantie door hun vader getraind. Tennisrackets bijna groter dan de meisjes, roze tennistassen en ballen. Tennisballen overal. Honderden sloegen de meisjes er per dag, gedurende hun hele jeugd.

De finale had om tennis moeten draaien. Om de strijd der generaties. Om wisseling van de wacht

Dat Naomi de zestien jaar oudere Serena is gaan adoreren is in dat licht niet bijzonder. Dat haar grootste droom was om een grandslamfinale tegen Williams te spelen, is volkomen logisch. Hoe zou het zijn? Wat zou ze doen? Hoe zou ze weerstand kunnen bieden om haar idool - heel misschien - wel te verslaan?

Zou Serena boos zijn? Chagrijnig? Vast. Een echte kampioene verliest geen finales. En als dat toch gebeurt, is ze niet te genieten. Zou ze haar een lachje gunnen? Hoe zou het zijn om elkaar te omhelzen, na afloop, bij het net?

Had Naomi ooit gedacht dat haar droom zo snel realiteit zou worden? Wie weet. Maar wat ze nooit had kunnen verzinnen was dat de droom bij vlagen een nachtmerrie zou blijken.

Naomi Osaka, Serena Williams en umpire Carlos Ramos © USA TODAY Sports

Woedend

De finale had om tennis moeten draaien. Om de strijd der generaties. Om wisseling van de wacht. Niet om een woedende Serena. Of een umpire die al dan niet terecht zijn spierballen liet zien.

Wat ik wel begrijp: Serena heeft zich vastgebeten. Ze heeft een nieuwe missie. De beste tennisster ooit, dat is ze al. Ze wil dat overstijgen, en strijdt haar gelijkwaardigheidsstrijd. Niet voor zichzelf, maar voor haar dochter. Voor alle dochters, alle moeders, alle vrouwen. Seksisme, racisme: ze pikt het niet meer.

En zoals voor iedereen met een missie, geldt ook voor haar: als je je zo op een thema stort, zie je het in alles. Reageer je fel, soms terecht, soms niet. Is het bijna onvermijdelijk dat je in de umpire een trotse Portugees die geen tegenspraak van vrouwen duldt ziet.

“Als ik het tennisveld op stap, voel ik me een ander persoon. Ik ben dan geen Serena-fan, maar gewoon een tennisser die tegen een andere tennisser speelt”, zegt Naomi tijdens de persconferentie na afloop. Lukte het haar daarom de concentratie te bewaren? Het eruit te laten zien of alle commotie haar niets deed?

Het had niet zo moeten gaan. Het had nooit zo mogen eindigen. Met boegeroep. Met een Serena die om heel andere dingen dan haar verlies frustraties had.

“Toen ik haar knuffelde aan het net…”, gaat Naomi in de persconferentie verder - en stokt. “Sorry…”, verbergt ze haar gezicht achter haar hand. Ze herpakt zich en komt tot de kern. Hier had het over moeten gaan. Dit had het verhaal van de finale moeten zijn. “Toen ik haar knuffelde aan het net…”, zegt Naomi en ze breekt opnieuw, “toen voelde ik me weer een kind.”

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Al haar columns vindt u terug op trouw.nl/marijndevries.

Lees ook:

IJzingwekkend koele Osaka wint US Open van haar idool Serena Williams met formidabel tennis

De Japanse Naomi Osaka zorgde voor een primeur, maar de hoofdrol werd onbedoeld opgeëist door Serena Williams, die zwaar in de clinch lag met de scheidsrechter.

Deel dit artikel

De finale had om tennis moeten draaien. Om de strijd der generaties. Om wisseling van de wacht