COLUMN

De discussie over het kinderpardon is Holland op z’n smalst

James Kennedy Beeld Jörgen Caris

Kinderpardons. Ze kosten niet alleen politici in Nederland hoofdbrekens, ook elders. Voordat de ruzie losbarstte over de bouw van de muur tussen Mexico en de VS, was het lot van de kinderen van ‘illegalen’ de grootste politieke kwestie in Amerika.

Maar de omvang van dit politieke dossier – en de mensenlevens die daarmee gemoeid zijn – was vele malen groter dan in Nederland. De discussie in dit land is Holland op z’n smalst.

In de Verenigde Staten gaat het debat al geruime tijd niet over zo’n 700 kinderen (plus familieleden), maar over 700.000 ‘illegalen’ die als kind naar Amerika zijn gekomen en een tijdelijke status bij de Amerikaanse overheid hebben aangevraagd. Een factor duizend meer, terwijl Amerika twintig keer het inwonertal heeft van Nederland. Zou de Nederlandse politiek zich willen meten aan de Amerikaanse cijfers, dan zou de discussie hier gaan over 35.000 kinderen die eventueel voor een pardonregeling in aanmerking zouden komen.

De Nederlandse politiek zou zo’n groot aantal kinderen niet aankunnen, het zou aangeven dat dit land nauwelijks controle heeft over wie er woont en wie niet. Dat zijn echt Amerikaanse toestanden. Tegelijkertijd geeft de vergelijking goed aan hoe klein de marges zijn in de discussie over wie genadig ontvangen mag worden in Nederland.

Polarisatie

In Amerika heeft de discussie over het kinderpardon experts en politici al jarenlang heel wat hoofdbrekens gekost, waarbij dezelfde argumenten worden gehoord als hier in Nederland. Een pardon zou anderen alleen maar aanmoedigen om naar de VS te komen en het zou slecht gedrag belonen op kosten van de Amerikaanse belastingbetaler. Anderzijds wordt gesteld dat het hier gaat over kinderen die hun best hebben gedaan om mee te doen in de Amerikaanse samenleving, die hun thuisland niet meer kennen en nu ­gedoemd zijn in onzekerheid te leven.

Uiteraard heeft de bittere polarisatie in de Amerikaanse politiek deze verschillen uitvergroot. De 700.000 kinderen heten sinds 2012 Daca-kinderen. Deferred Action for Childhood Arrivals is een programma dat door Barack Obama per decreet is gelanceerd omdat het Congres het maar niet eens kon worden over de aanpak van de veel grotere groep ongedocumenteerden – zo’n 10 miljoen. De kinderen die door Obama erkend werden als Daca-kinderen moesten voor 2007 zijn binnengekomen en mochten geen misdaad hebben begaan. Het nieuwe beleid kon gefinancierd worden uit de leges van 500 dollar die deze kinderen om de twee jaar zelf moeten betalen. Maar dit besluit is door Republikeinen altijd bevochten, omdat Obama naar hun mening zijn boekje te buiten is gegaan. Daarom heeft Donald Trump aangegeven het programma te zullen beëindigen; nieuwe migranten zijn al uitgesloten van deelname. De Hoge Raad houdt het programma voorlopig in stand, maar nieuwe rechtszaken maken de toekomst onzeker.

Gesteggel

Een politieke ruil – de bouw van de muur in ruil voor voortzetting van het Daca-programma – is niet erg waarschijnlijk. ‘Amnestie’ verlenen aan deze kinderen is een deel van Trumps achterban een gruwel (al is het opvallend dat veel Republikeinen aangeven een oplossing te willen zoeken voor deze kinderen). Democraten willen geen cent uitgeven aan Trumps prestigeproject en bovendien zijn deze kinderen maar het topje van de ijsberg in het migratievraagstuk dat ze willen openbreken.

De Amerikaanse politiek is – zoals tegenwoordig vaker gebeurt – geen voorbeeld voor de Nederlandse politiek, ook niet in het omgaan met een kinderpardon. Gelukkig kon de Nederlandse politiek wel een compromis vinden, tot vreugde van velen. Maar het Amerikaanse voorbeeld geeft toch te denken. De aantallen waarmee Nederland te maken heeft zijn echt klein, in zowel absolute als relatieve zin, en dat past bij een migratiebeleid dat als reactie op de grote instroom van 2015 wel erg zuinig is geworden. Ik begrijp dat men het zo wil houden om grote migratiestromen te voorkomen. Maar het gesteggel over enkele honderden kinderen geeft duidelijk aan dat Nederland nog een evenwicht moet zien te vinden tussen het behoedzaam bewaken van de grenzen en het zijn van een thuis voor jong ontheemde mensen in nood.

Lees hier meer columns van James Kennedy.

Lees ook:

Wat is er afgesproken over het kinderpardon?

Dinsdagavond werd overeenstemming bereikt over het kinderpardon.Een overzicht van de afspraken en concessies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden