Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De discussie over euthanasie is in een moeras beland

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Vroeger was ik een 'jongere voor het leven', tegenwoordig ben ik een oudere voor - ja, waarvoor eigenlijk? Het aanhoudende debat rond het begin en het einde van ons bestaan laat mij vaak met louter vragen achter, geen schande natuurlijk, maar ook niet erg bevredigend.

Bij het columnistendiner van deze krant zat ik vorige week naast Bert Keizer, en misschien had hij de mist in mijn hoofd wat kunnen laten optrekken, maar we waren nog maar net begonnen af te tasten wat een mens eigenlijk mens maakt ('Je denkt toch niet dat hier nu twee breinen met elkaar zitten te kletsen?') toen een changement van de tafelschikking ons uit elkaar dreef.

Keizer schreef in zijn laatste column dat veel te weinig mensen zich bemoeien met de discussie over 'het stiekem doodmaken van dementen', hetgeen aansloot bij de verontruste vaststelling van 35 artsen in de Volkskrant dat de Toetsingscommissie Euthanasie de 'maatschappelijke gevolgen' van dit handelen totaal buiten beschouwing laat. We zijn behoorlijk ver verwijderd van de oorspronkelijke euthanasiediscussie, in de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen het nog ging om het 'weloverwogen verzoek' van de 'ondraaglijk lijdende patiënt'. Maar dat ooit het lot van wilsonbekwame bejaarden in het geding zou komen, was iets dat de tegenstanders indertijd al voorspelden - hun favoriete term was 'hellend vlak'. Ikzelf zal die term vast ook gebruikt hebben, want ik was dus lid van een club die 'Jongeren voor het leven' heette; deel van de orthodox-christelijke pro-life beweging.

Daar schaam ik me een beetje voor en dat is onzin, want niemand moet zich schamen voor waar hij vandaan komt. Dat ik dat toch doe, komt vooral door een pamflet tegen euthanasie dat ik schreef op verzoek van het Nederlandse Artsenverbond, ook pro-life. De bedoeling was dat het huis-aan-huis verspreid zou worden, ik weet niet of dat werkelijk gebeurd is. Ik weet wel dat ik het nu treurig vind dat men een 21-jarige, nog volslagen onbekend met de duivelse dilemma's rond ziekte en dood, zo'n stuk liet schrijven.

Lees verder na de advertentie
De favoriete pro-life term was 'hellend vlak' - ikzelf zal die vast ook gebruikt hebben

Autonomie van het individu

Over veel zaken ben ik anders gaan denken. Stelligheid is onzekerheid geworden. Maar dat dit een gebied is vol ongerijmdheden, valt me wel nog steeds op. Voorbeeld: dit najaar besloot de regering om doodgeboren kinderen toch een plek te gunnen in de 'basisregistratie personen'; een erkenning van hun wettelijke status als persoon. Dit geldt ook voor ongeboren kinderen jonger dan 24 weken - dezelfde kinderen die geaborteerd mogen worden omdat ze nog geen personen zijn. Ander voorbeeld: de regering wil euthanasie toestaan aan mensen wier leven 'voltooid' is. Dit om tegemoet te komen aan de 'autonomie' van het individu. Maar tegelijkertijd moet worden voldaan aan 'objectieve maatstaven' en geldt deze autonomie alleen voor 'mensen van een bepaalde leeftijd'. Zelfbeschikking als gunst, een contradictio in terminis van het zuiverste water.

We zijn in een moeras beland, geloof ik. En vraag mij niet hoe we daar weer uitkomen. Vroeger wist ik hoe het zat, nu zie ik door een spiegel, in raadselen.

Zelf­be­schik­king als gunst, een contradictio in terminis van het zuiverste water.

Deel dit artikel

De favoriete pro-life term was 'hellend vlak' - ikzelf zal die vast ook gebruikt hebben

Zelf­be­schik­king als gunst, een contradictio in terminis van het zuiverste water.