Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De brexit is het toonbeeld van de ‘corpsballocratie’ van het VK

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Trouw
Column

Nu de Britten, niet in staat het onderling eens te worden, van de EU ‘alternatieve regelingen’ verlangen zonder te weten welke, wordt de oogst aan grimmige brexit-metaforen almaar rijker. Je zou de politici en commentatoren aan de overzijde van het Kanaal bijna willen aanmoedigen hun duels nog wat op te voeren. 

Geef ons het scherpst van de snede, ga elkaar welbespraakter te lijf dan ooit, wij noteren de verbale salvo’s van de right honourables graag – heerlijk, die Britse debatcultuur.

Lees verder na de advertentie
Politiek als voortzetting van de kostschool: Ox­ford-vriend­jes die zich door het leven bluffen

Voorlopig retorisch hoogtepunt: het Britse parlement als de bemanning van de Titanic die besluit een duidelijke signaal af te geven aan de ijsberg: ga opzij. Treffender kan de superieure naïviteit van de Britse politieke klasse niet beschreven worden. Men is eruit, en nu wordt de werkelijkheid vriendelijk verzocht zich aan te passen. Want anders – ja, wat dan? 

Geen deal

“Geen deal is beter dan een slechte deal,” zegt Theresa May steeds, in de verwachting dat de EU uiteindelijk wel zal zwichten voor dat dreigement. Ze overspeelt haar hand, zegt Jonathan Powell, ooit stafchef van Tony Blair. Onderhandelen is iets anders dan dreigen jezelf voor het hoofd te schieten als je je zin niet krijgt. “Voor je het weet zegt de tegenpartij: Ga je gang.”

Het hele brexit-proces, dat begon met het roekeloze uitschrijven van een referendum door David Cameron, verraadt een zekere onserieusheid. Politiek als voortzetting van de kostschool, bevolkt door Oxford-vriendjes die zich door het leven heen bluffen. Die vaststelling is van The Economist, geen links blad, dat spreekt van een ‘chumocracy’. 

Ik vertaal het maar even als ‘corpsballocratie’. “Een in zichzelf gekeerde kliek die groepslidmaatschap waardeert boven competentie en zelfvertrouwen boven ervaring.” De Britten hebben daarin een lange traditie en die dreigt nu henzelf de das om te doen; kon een wereldvreemde bestuurselite vroeger ongestraft blunderen in de koloniën, inmiddels is hun speelveld gereduceerd tot het eigen erf.

Rampzalig

De Indiase schrijver Pankaj Mishra wijst op de rampzalige wijze waarop Groot-Brittannië in 1947 afscheid nam van India. Eerst werd de machtsoverdracht door Lord Mountbatten (‘Master of Disaster’) onverwachts met bijna een jaar vervroegd, vervolgens moest een Britse advocaat de nieuwe grenzen vaststellen van een land waar hij nog nooit was geweest. 

Het leidde tot de deling van India en Pakistan, met bijna een miljoen doden als gevolg. Eenzelfde onwetendheid speelt nu de brexiteers parten, aldus Mishra. In hun ijver de Britse soevereiniteit terug te veroveren op de EU, zagen ze over het hoofd dat dit het Schotse nationalisme zou aanwakkeren en tot conflict met Ierland zou leiden – precies waar Londen nu onbestaanbare ‘alternatieve regelingen’ voor verlangt.

Intussen is de paradox dat het chaotische vertrek van de Britten de rest van de Europese Unie alleen maar verenigt. Niet uit liefde voor Brussel, maar toch. Zelfs de populisten in Frankrijk, Italië, Duitsland, Hongarije, Polen en Nederland weten nu dat een exit niet alleen maar voordelen heeft.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Deel dit artikel

Politiek als voortzetting van de kostschool: Ox­ford-vriend­jes die zich door het leven bluffen