null Beeld

ColumnEphimenco

De blundergympen van Wopke Hoekstra

Wopke Hoekstra door het stof! Blunder van Hoekstra! Scheve schaats van de minister! Nederland woest over Hoekstra! Wopke onder vuur! Hoekstra zakt door het ijs! Dat waren enkele koppen van nieuws­sites gisteren. Het antwoord van de minister, met één oog gericht op de peilingen minder dan een maand voor de verkiezingen, geurt ook naar de tragiek: “Stom, ik had mijn gympen aan moeten houden”. Te laat, de site de Dagelijkse Standaard, die nooit schroomt de boel pathetisch op te stoken, vat de ­reactie van Nederland ­samen: Nederland WOEST op arrogante schaatser Wopke Hoekstra: “Schaamteloos!” “Bizar!” “Hypocriet!” “Hoe durf je!”

Jazeker, de minister had nooit op Thialf naast Sven Kramer een paar rondjes moeten en mogen schaatsen terwijl de topijsbaan voor de doodgewone sterveling dicht blijft wegens de pandemie. Wat geldt voor Jan met de Unox-muts, geldt ook voor de boven-ons-gestelden (copyright Theo van Gogh).

Maar dit gezegd hebbende voel ik een deprimerende vermoeidheid door mijn bloedbanen vloeien. De lijst van mede-overtreders die Hoekstra in de corona-out vóórgingen is misschien ultrakort, maar dit neemt niets weg van de enormiteit van hun zonden: je schoonmoeder omarmen bij je huwelijk (minister Grapperhaus), op minder dan 1,5 meter van een Griekse restaurantbaas staan tijdens je vakantie (Alex en Máxima), naar de kerk gaan op kerstdag (minister Bijleveld), handen schudden op campagne (Baudet).

Een volk van wraakzuchtig gefrustreerden

Jazeker, geboden en verboden gelden voor iedereen. Zelf werd ik toepasselijk voor rotte vis uitgemaakt door een oplettende mevrouw bij een Goudse viswinkel: ik stond op 1,28 meter achter haar in de rij. Maar die regeltjes en zwaardere beperkingen die ons sinds bijna een jaar worden opgelegd, hebben ons in een volk van wraakzuchtige gefrustreerden omgetoverd.

Intussen overtreden we stiekem de regels waar het kan: bij verjaardagen en familiefeesten, op het ijs waar we met zijn allen op een kluitje samen gingen glijden, door te knuffelen en handen te schudden.

Als mak vee, bang gemaakt door de herders, hebben we een jaar lang de kwaliteit van ons leven aan de wolven prijsgegeven. Jazeker, door gedisciplineerd te gehoorzamen hebben we de levensverwachting van enkele duizenden landgenoten ietwat verlengd en dat is winst. Dura lex, sed lex.

Maar we zitten sinds maart vorig jaar met zijn 17,3 miljoen te verpieteren om tot een oversterfte te komen voor heel 2020 van 15.000 mensen (169.000 doden in totaal) wat 0,09 procent is van de totale bevolking. Tijdens de griepepidemie van 2018 waren er negenduizend extra sterfgevallen (CBS). Maar één ding weet ik zeker: deze geperverteerde manier van bestaan of vegeteren voor de sociale dieren die we zijn, is niet vol te houden. Ik durf te wedden dat lockdowns, avondklok en verminkte familiefeesten spoedig zullen worden afgeschaft. Desnoods met de hulp van veldhospitalen. Omdat de mens niet tot in lengte van jaren zijn liefde voor het leven aan zijn angst voor de dood kan sacrificeren.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden