Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De bijna-doodervaring van Chad Haga, wielrenner én toppianist

Opinie

Marijn de Vries

© Maartje Geels
Column

Waar het was, weet ik niet meer. In het hotel van ons kennismakingsweekend, misschien. Of op trainingskamp. Of tijdens een koersweekend waarin we als vrouwenploeg in hetzelfde hotel zaten als de mannen van Team Sunweb. Wat ik me nog wel goed herinner, is hoe het klonk. Schitterend.

De slungelige renner veranderde ook helemaal toen hij achter de piano ging zitten. Hij werd één met het instrument. Zijn bovenlichaam wiegde mee, zijn ogen waren half geloken. Alsof hij niet merkte dat er mensen keken. Chad Haga kon niet alleen goed fietsen, maar ook geweldig pianospelen, bleek.

Lees verder na de advertentie

Toen Chad zondag de afsluitende tijdrit in de Giro d’Italia won, dacht ik meteen aan zijn muziek. Op YouTube vond ik een filmpje waarin hij de Prelude in cis mineur van Sergei Rachmaninoff speelt. Voor hij begint, vertelt hij het verhaal achter de compositie: Rachmaninoff had een droom waarin hij op een begrafenis was. Hij liep naar de kist toe, en kwam tot de schokkende ontdekking dat hij het zelf was, de overledene in die kist.

Chad begint te spelen, in het filmpje. Uit zijn hoofd. Het is nog beter dan ik me herinner. Het is prachtig, gevoelig. Zijn gezicht is ontspannen. En zonder de grote littekens nog.

De huid rond zijn mond is een soort pulp, zijn rechter oogkas is een grote zwelling met bijna perfect getekende blauwe oogschaduw

Net oorlog

Waar denk je aan als je bijna dood gaat? Aan zulke muziek? Zie je je leven voorbij trekken, zoals ze zeggen? En als je nog jong bent, zoals Chad toen hij bijna stierf op zijn 27ste, zie je dan de dingen die je nog had willen bereiken? Zie je jezelf een Giro-etappe winnen, bijvoorbeeld?

Journalist Nick Klaessens was erbij toen Chad en vijf van zijn ploeggenoten frontaal werden aangereden op trainingskamp in Spanje, in januari 2016, door een Britse vrouw die aan de verkeerde kant van de weg reed. Hij schrijft later in het AD dat het net oorlog was, zo groot was de ravage, de wonden en het bloed. Over Chad vertelt hij: “De huid rond zijn mond is een soort pulp, zijn rechter oogkas is een grote zwelling met een bijna perfect getekende blauwe oogschaduw.”

Chad is nog bij kennis en heeft niet door hoe erg hij eraan toe is. De in allerijl gearriveerde artsen wel: er wordt meteen een traumahelikopter opgeroepen. Intussen blijft Chad dezelfde zinnen herhalen. Wat is er gebeurd? Is iedereen oké? Wielrennen is een mooie sport, maar we hoeven er niet voor te sterven!

Littekens en tranen

Herstellen deden ze alle zes weer, deze wielrenners. Fysiek, dan. Psychisch is in een aantal van hen wel een stukje gestorven. De onbevangenheid is verdwenen. De onversneden levenslust. Chad heeft daar behoorlijk last van. Maar dat komt ook omdat een paar maanden later zijn vader ook nog eens overlijdt, aan kanker. Ik herinner me een foto uit die tijd: Chad en zijn broer, op de rug gezien, allebei op een racefiets. Tussen hen in een fiets zonder berijder. Ze houden het stuur elk aan een kant vast: de laatste rit van hun vaders fiets.

De dood van zijn vader heeft hem er na zijn eigen bijna-dood aan herinnerd hoe zeldzaam het is profwielrenner te mogen zijn. Hij vond de motivatie weer om keihard te gaan trainen en te gaan koersen. Maar winnen op het hoogste niveau deed hij nog nooit. De laatste tonen van het Rachmaninoff-filmpje dat ik had opgezocht sterven weg terwijl Chad schokschoudert, met zijn gezicht in een handdoek. Hij heft zijn gezicht op. Littekens en tranen. Nog zeldzamer dan profwielrenner mogen zijn, is de laatste etappe in de Giro d’Italia winnen.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Deel dit artikel

De huid rond zijn mond is een soort pulp, zijn rechter oogkas is een grote zwelling met bijna perfect getekende blauwe oogschaduw