commentaar

De analyse van de problemen met marktwerking in de zorg overtuigt niet

Beeld anp

Het inkopen van zorg is, sinds de introductie van marktwerking in ons zorgstelsel in 2006, altijd een onderwerp van discussie geweest. 

Krijg ik, nu de zorgverzekeraars op de regiestoel zitten, wel de beste ziekenhuiszorg of slechts de goedkoopste? Krijg ik wel de goede therapeut of kliniek? En zo ja, wordt dat dan wel voldoende vergoed? Ook bij andere vormen van zorg, die worden ingekocht door bijvoorbeeld gemeenten, speelt vaak de vraag of het niet beter kan. Per saldo leeft bij velen het gevoel dat de patiënt of cliënt niet veel is opgeschoten sinds de stelselherziening in de gezondheidszorg van 2006.

De Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (RVS) geeft nu in een advies stem aan dat gevoel: de vraag wat de patiënt/cliënt nodig heeft, is te veel naar de achtergrond geraakt. Ook zorgprofessionals voelen zich tekortgedaan door de huidige praktijk, waarbij uniformiteit regel is en alles wat daar buiten valt, niet of minder wordt vergoed. “Het middel zorginkopen is een doel op zich geworden”, concludeert de raad.

Die fixatie op zorginkopen is begrijpelijk, gezien de enorme zorgconsumptie en de kostenstijging die daarmee samenhangt. Maar nu het nieuwe zorgstelsel ook al een dikke tien jaar een feit is, de verhoudingen tussen zorgverleners, -inkopers en verzekerden uitgekristalliseerd zijn en de kostenstijging enigszins is gematigd, is het goed om vooruit te kijken en de gebreken van het stelsel onder ogen te zien.

De raad bepleit nu dat patiënten/cliënten eerst met de zorgverlener rond de tafel moeten gaan zitten en dat hun gezamenlijke wens leidend wordt voor de te verlenen zorg. De vraag is of dat een begaanbare weg is. Want in hoeverre is een patiënt écht in staat de kwaliteit van zijn behandelaar te beoordelen? Wordt niet te snel gekozen voor de aardige arts in plaats van voor de wat nukkige, maar juist zo bekwame arts? En hoe groot is de kans dat mensen in handen vallen van kwestieuze therapeuten? 

Een tweede risico is de kostenbeheersing. Nu zijn vooral de regisseurs van het stelsel, de zorgverzekeraars, daar in hoge mate verantwoordelijk voor. Maar de adviesraad wil de betaalbaarheid tot ‘gedeelde verantwoordelijkheid’ maken, dus ook van bijvoorbeeld de zorgverleners. De vraag is of dat in de praktijk wel zo werkt.

Veel zinniger is het voorstel om zorgverleners en -inkopers meerjarenafspraken te laten maken. Dat biedt, zo blijkt ook uit de praktijk in de ziekenhuiswereld, tijd om de zorg te vernieuwen, geeft zorgverleners zekerheid en uiteindelijk profiteert de patiënt/cliënt daar van. 

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren. Lees hier meer Trouw-commentaren.

Lees ook: Adviesraad: Middelmaat dicteert de inkoop van zorg

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden