Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dat Hilfiger-pak begon een beetje te knellen

Opinie

Stijn Fens

© Trouw
Column

Woensdagochtend verliet ik om precies 10.32 uur met een montere blik het station van Middelburg. Een blauw Tommy Hilfiger-pak aan, Ray-Ban zonnebril op mijn neus. 

Zo’n tweeënhalf uur in de trein gezeten. Na station Bergen op Zoom werd het stil om mij heen en bleef ik alleen over met het vlakke landschap, tot we niet meer van elkaar te onderscheiden waren.

Lees verder na de advertentie

Ik was in Middelburg voor de uitreiking van de Roosevelt Four Freedoms Awards, een prestigieuze prijs voor mensen die zich ingezet hebben voor mensenrechten. Een Zuid-Soedanese bisschop zou een van de laureaten zijn en er moest een stuk komen. In de verte zag ik al de kerk waar de plechtigheid zou plaatsvinden. Ik moest een brug over en ik was nog niet met de oversteek begonnen, of een frisse wind nam mij onder handen. Op die lentestorm had ik niet gerekend.

De kerk was afgezet met dranghekken. Het was duidelijk: hier werd iets bewaakt. In het bijzonder de koning en de koningin die bij de uitreiking aanwezig zouden zijn. Ik was laat en kreeg een plekje achter in de kerk. Een bekend Nederlands beeld: een eeuwenoude kerk vol met stemmig geklede mensen die iets herdenken of plechtig willen vieren. Kijk: daar was Herman van Veen. In het programmaboekje las ik dat hij ook een award zou uitreiken. Herman van Veen liep door de kerk. Hij hield een viool vast, schudde hier en daar een hand en vulde voor de rest de kerk met Herman van Veen zoals alleen Herman van Veen dat kan.

Vijf laureaten

Er klonk hoorngeschal. We moesten gaan staan, wat er weer voor zorgde dat mijn programmaboekje op de grond viel. Nadat ik het had opgeraapt, zag ik de koning, de koningin, prinses Beatrix en de vijf laureaten binnen komen lopen. In de bisschop had ik mij verdiept, de andere vier kende ik niet.

Er werden filmpjes vertoond over de laureaten. Die werden geprojecteerd op de eeuwenoude, witte muren van de kerk die met liefde gastvrijheid boden aan al die beelden van modern heldendom. Daarmee verdween ook de lichtheid die zich die dag als een teek in mij had vastgezogen.

Daar zaten we: inwoners van zo’n beetje het gelukkigste land ter wereld. Onze zorgen leken opeens futiel

Ik zag een bisschop die te midden van oorlog en geweld zijn landgenoten leert om met elkaar samen te leven. Ik zag een Turkse journalist die onverschrokken verslag doet van de schending van de persvrijheid in zijn land. Ik zag een Belgische natuurbeschermer die met gevaar voor eigen leven in Congo werkt. Ik zag een Costa Ricaanse diplomate die met hart en ziel gewerkt had aan het Klimaatakkoord van Parijs. Ik zag een moedige vrouw uit Nepal, zelf jarenlang uitgebuit als huishoudslaaf, die nu zelf kindslaven opspoort en redt. Ze sprak ons ook toe en deed een appèl op ons om haar te helpen in haar werk. En toen gebeurde er nog wat met mij.

Lichte bekering

Dat Tommy Hilfiger-pak begon toch een beetje te knellen. En, kon ik straks die Ray-Ban-zonnebril nog wel met goed fatsoen opzetten? Daar zaten we: inwoners van zo’n beetje het gelukkigste land ter wereld. Onze zorgen leken opeens futiel. Van wat te doen met een begrotingsoverschot tot en met de vraag of een protestant kan worden toegelaten tot de communie. Geen zaken waar je ’s nachts wakker van hoeft te liggen. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ik niet de enige was die zoiets als een lichte bekering doormaakte.

Nu weet ik wel: alles is relatief. Maar bij mensenrechten gaat dit ‘slaapmiddel’ voor de verwende, westerse mens niet op. De barst in het leven van mensen in Zuid-Soedan, Congo of Turkije loopt uiteindelijk ook door ons leven. Het is een hartverscheurende wereld om ons heen, maar alleen als we dat zelf willen zien en voelen.

Ik moest nog een tijdje wachten tot ik de bisschop kon interviewen. Eenmaal weer buiten zag ik dat de dranghekken er nog stonden, hoewel de koning, de koningin en de prinses alweer waren vertrokken. Misschien kon de politie die dranghekken nog een paar dagen laten staan. Om dat wat ik in die kerk ervaren had nog even te bewaren, bang als ik was dat het in de Zeeuwse wind al snel weer verloren zou gaan.

Columnist Stijn Fens schrijft over katholicisme. Lees al zijn columns terug in ons dossier. 

Deel dit artikel

Daar zaten we: inwoners van zo’n beetje het gelukkigste land ter wereld. Onze zorgen leken opeens futiel