Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dankzij Peter R. de Vries won ik mijn rechtszaak met gemak

Opinie

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

Tot mijn verbazing vond ik hem gisteren op internet terug. Ik kon het voor maar 19 euro kopen en het zou gratis worden verstuurd. Het ging om een exemplaar van het nummer 1834 van het Franse dagblad Libération gepubliceerd op 13 april 1987. 

Op drie dagen na, nu 31 jaar geleden. Alleen de voorpagina was zichtbaar en daarop, rechtsboven stond in een zwart kadertje aangekondigd: ‘Comment j’ai enlevé Alfred Heineken’. 

Lees verder na de advertentie

Het stuk, twee volle pagina’s over het relaas van de ontvoering van Heineken door Cor van Hout en Willem Holleeder, was van mijn hand. Als Benelux-correspondent van de krant was ik in contact gebracht met de voor mij onbekende Nederlandse journalist Peter R. de Vries. Ik las de drukproeven van zijn boek ‘De ontvoering van Alfred Heineken’, raakte enthousiast en schreef zelf een ruime samenvatting van het werk. Ik kon amper van mijn scoop genieten omdat er vrij snel een dagvaarding de hoofdredactie van Libération bereikte om voor de 17de kamer van de Parijse rechtbank te verschijnen. Ik was door de Franse politie-inspecteur die de twee ontvoerders tot op het eiland Sint-Maarten begeleidde, wegens diffamation (laster) aangeklaagd. 

Dertig jaar geleden leek De Vries nog niet op de zelfverzekerde en prikkelbare heerser die hij is geworden

Rossige snor en volle haardos

In mijn samenvatting, gebaseerd op het boek van De Vries, had ik geschreven dat deze inspecteur de ontvoerders een identiteitsdocument en een vluchtmogelijkheid had aangeboden. Op de dag van mijn proces zat in Parijs mijn onaangekondigde getuige achter me. Hij leek toen nog niet op de zelfverzekerde en prikkelbare heerser die hij is geworden. Dertig jaar geleden had Peter R. de Vries meer weg van een keurige boekhouder met rossige snor en volle haardos. Geen moment had hij geaarzeld: zijn informatie was juist en hij was erbij geweest. Daarom ook had hij aangeboden om samen met mij naar de Franse hoofdstad af te reizen. Zijn getuigenis werd voor de tegenpartij dodelijk. De rechter keek een paar keer misprijzend naar de advocaat van de politieofficier die zo bleek als een pot meel naar lucht hapte. Dankzij mijn Nederlandse getuige won ik met gemak.

Ik heb toen Peter R. de Vries als een integere journalist leren kennen. Een collega die je niet laat vallen als er storm op komst is. Een eerzuchtige man ook, die het niet kon verdragen dat de door hem gerapporteerde feiten in twijfel werden getrokken. Dertig jaar verder heeft De Vries een duizelingwekkende carrière achter de rug. Als tv-persoonlijkheid, commentator, bijna politicus en zelfs voetbalmakelaar. Gisteren moest hij van justitie in het proces-Holleeder getuigen. Bij aankomst werd hij woedend omdat hij geen beveiligde parkeerplaats had gekregen en als een gewone sterveling zijn schoenen moest uitdoen: “Ik ben journalist en getuige, waarom word ik dan behandeld alsof ik de verdachte ben?” Hij deed alsof hij rechtsomkeer zou maken maar kwam later toch terug. “Kennelijk wil meneer De Vries zich niet houden aan de regels die voor iedereen gelden”, zei de advocaat van Holleeder. Dat deed Peter dertig jaar geleden zonder probleem. Maar toen leek hij nog op een keurige boekhouder.

Lees ook:

Lees meer over de commotie die Peter R. de Vries veroorzaakte in het verslag vanuit de rechtbank.

Lees hier meer columns van Sylvain Ephimenco.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Dertig jaar geleden leek De Vries nog niet op de zelfverzekerde en prikkelbare heerser die hij is geworden