Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dankzij Asma Jahangir durfde ik nee te zeggen tegen een huwelijk dat ik niet wilde

Opinie

Naema Tahir

Naema Tahir © Maartje Geels
Column

Afgelopen zondag overleed Asma Jahangir. Toen ik het hoorde, schoot ik vol. Die vrouw heeft in mijn leven een belangrijke rol gespeeld. Op een cruciaal moment bood zij de helderheid die ik nodig had, toen ik niet wist wat te doen. Zij was de vrouw die mij inspireerde om over mensenrechten te schrijven. In het bijzonder over de rechten van oosterse vrouwen.

Asma Jahangir is niet bekend bij de gewone Nederlander. In mensenrechtenkringen heeft ze een grote naam, want haar staat van dienst is groots. Om slechts een paar dingen te noemen: ze was advocaat bij het Hooggerechtshof van Pakistan, VN speciale pleitbezorger voor religieuze minderheden en vrouwen, voorzitter van de Nationale commissie van de mensenrechten in Pakistan en Nobelprijsgenomineerde. Ze was dé bekendste en moedigste strijdster voor mensenrechten van Pakistan en heeft decennialang overal in woord en geschrift verhaal gedaan over de mensenrechtenschendingen in haar land.

Lees verder na de advertentie
Ze was zo helder dat ik op dat moment wakker werd en besloot dat ik niet moest zwabberen

Zo kwam zij ook met enige regelmaat in Nederland spreken, of om een van de vele aan haar toegekende prijzen in ontvangst te nemen, bijvoorbeeld de Four Freedom Awards in Middelburg die ze kreeg voor haar inspanningen voor de vrijheid van godsdienst.

Traditie

Ik leerde haar kennen in een nare tijd, precies twintig jaar geleden. Ik was 27 jaar oud. Mijn ouders hadden mij verloofd aan een man die zij heel geschikt voor mij vonden. Ik kende de man niet. Volgens de traditie van mijn ouders deed ik er goed aan toch te trouwen. Ik wilde niet en zei nee. Maar mijn nee werd niet aanvaard. Ik was zelf net afgestudeerd als jurist en dus begon ik te lezen over mijn rechten. Zo stuitte ik op artikelen van de hand van Asma Jahangir, die schreef over de rechten van vrouwen die verbeterd moesten worden.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Asma Jahangir wordt herdacht in Pakistan © AFP

Toevallig hoorde ik korte tijd later dat zij in Nederland zou spreken. Ik ben naar haar gaan luisteren. In de pauze heb ik haar benaderd en gezegd dat ik haar graag wilde spreken. Ze keek me indringend en uitnodigend aan. Maar ik durfde mijn verhaal niet te doen. Ze gaf me haar telefoonnummer in Lahore. Ze zei dat het van haar kantoor was, waar, zoals ik wist, vrouwen gratis rechtsbijstand en zo nodig veilige opvang kregen. Na een week belde ik en tot mij verrassing nam zij zelf op.

Ik deed mijn verhaal, dat ik verloofd was aan een man die ik niet kende, die ik nooit had gesproken of gezien. Dat ik de verloving en het huwelijk niet wilde. Maar dat mijn ouders zeiden dat de verloving naar traditioneel recht was. Ik vertelde mevrouw Jahangir ook dat ik mijn ouders niet durfde te kwetsen, want ze bedoelden het goed.

Ze had een heel simpele boodschap voor mij: een verloving heeft geen rechtsgeldigheid. Dus ik kon er vanaf, als ik het wilde. Mits ik tegen de traditie in durfde te gaan. Ze was zo helder dat ik op dat moment wakker werd en besloot dat ik niet moest zwabberen.

Asma Jahangir zwabberde nooit, werd van haar gezegd. Dat is het soort voorvechter van vrouwenrechten die vrouwen nodig hebben. Maar er is ook een andere kant: nee zeggen kan de ander erg kwetsen. Daarover gaat mijn volgende column.

Lees hier meer columns van Naema Tahir

Deel dit artikel

Ze was zo helder dat ik op dat moment wakker werd en besloot dat ik niet moest zwabberen