Naema Tahir. Beeld Maartje Geels

column

Cricket kan dagen duren en juist dat maakt het zo magistraal

Een kennis van mij stuurde mij een link van een wedstrijd tussen India en Pakistan in het WK Cricket, dat zich op dit moment in Engeland en Wales afspeelt. Ha, dacht ik, ik heb een columnonderwerp.

Ik deelde mijn vreugde met mijn man. Maar hij keek enigszins vertwijfeld. Denk je dat Trouw-lezers daar wel trek in hebben, een column over cricket?

Goed punt. Ik woon al ruim 35 jaar in Nederland en ken haast niemand die iets met cricket heeft. Behalve dan een handvol mensen, mannen die ooit zelf cricket speelden of een zoon hebben die in een van de langzaam opkomende Hollandse teams speelt. Deze mensen bespreken hun passie voor cricket met mij omdat ik Pakistaanse roots heb. O, o, wat zijn die Pakistani goed, vertellen ze me. Dat beaam ik steeds.

De Pakistani, dat zijn grote spelers en grote liefhebbers van cricket. Dat de huidige premier van Pakistan, Imran Khan, ooit een cricketlegende was, spreekt boekdelen. India is ook een groot liefhebber. West-Indië ook en Australië, Zuid-Afrika, Bangladesh en Sri Lanka. En natuurlijk Groot-Brittannië, de voormalige kolonisator van al deze landen. Cricket is door de Britten over die landen verspreid, al wordt gefluisterd dat cricket Franse of Vlaamse roots zou hebben.

Nooit in de ban

Maar Nederland, nee. Hoewel het vlakbij Engeland ligt, is Nederland nooit echt in de ban geraakt van het spel. Op mijn Hollandse basisschool is me wel honkbal bijgebracht. Regelmatig speelden we dat in teams tijdens de gymuren en sportdagen. Honkbal komt natuurlijk uit de VS, waar het baseball heet, en is daar immens. Nederland is duidelijk meer gericht op de VS dan op het Verenigd Koninkrijk.

Het is dus met een zeker risico dat ik deze column schrijf. Want hoe moet ik de lezer mijn passie voor cricket overbrengen? Mijn man heb ik zelfs nooit zover gekregen dat hij met mij een cricketwedstrijd van slechts een dag of twee wil bekijken. En waarom niet? Omdat het zo lang duurt, zegt hij, en er gebeurt de hele tijd niets.

Toegegeven. Je ziet twee teams, van het ene team staan de mannen verspreid over een enorm veld, ze staan daar maar. Van het andere team zie je twee mannen met houten bats, ze zijn aan slag en ze staan daar maar. Totdat de balwerper van het andere team, die daar ook maar stond te staan, een bal werpt naar de batsman van de tegenstanders. Die komt dan in actie, probeert de bal met de bat weg te slaan en een paar meter te lopen. Hij hoopt zo een zogenaamde run te scoren. Maar dat hoeft niet. Als de bal niet goed is geworpen, kan hij de bal ook afweren met zijn bat. Dan valt het spel stil. En staat iedereen daar maar weer. En weer. Dit spel kan vijf dagen duren, dertig, veertig uur, of nog langer.

En dat nu is precies wat cricket zo magistraal maakt. Het spel heeft iets met de tijd, iets met traagheid. Anders dan bij de snelle sporten vindt de actie, soms complex en intelligent, bij cricket plaats tussen al het staan en het hangen door.

Ik ken geen uitdagender slomer tijdverdrijf dan dat heerlijke cricket.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Haar andere columns vindt u hier. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden