Column

Creëer kansen en zoek het niet in de tegenstelling tussen halal en Hollands

Stevo Akkerman Beeld Trouw

Zo Rotterdams waren de gemeenteraadsverkiezingen nog nooit. Best mogelijk dat er in de rest van het koninkrijk ook van ­alles gebeurt, maar wie de landelijke ­media een beetje volgt, weet dat Rotterdam dit jaar de electorale hoofdstad van Nederland is. 

En binnen Rotterdam draait dan weer alles om Zuid, het ruige gebied aan gene zijde van de Maas, waar PVV en Denk bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen de grootste partijen waren en waar ik inmiddels ben gaan wonen – geheel toevallig.

Het is handig zo dicht bij het vuur te zitten. Had ik voorheen geen flauw idee wat er in mijn gemeente speelde (dat was dan ook de zielloze Haarlemmermeer), nu waait de lokale politiek vanzelf naar binnen. Geen televisieprogramma dat niet op de naburige Afrikaandermarkt is geweest, geen krant die hier zijn tenten niet heeft opgeslagen; als ik uit het raam kijk, zie ik de collega’s in rijen door de straat trekken. Ik zie de Rotterdamse debatten van Pauw en Nieuwsuur, nog afgezien van de lokale nieuwskanalen, en lees in Trouw verhalen over mijn eigen buurt. Wetenswaardig: ‘In Hillesluis is 73 procent niet-westers allochtoon’.

Zelf zeg ik altijd: “Daar ligt Manhattan”, en dan wijs ik naar rechts, naar de Kop van Zuid. “En daar ligt Istanbul”, dan wijs ik naar links, naar de Beijerlandselaan, met zijn belwinkels en halal-slagers. Twee werelden op loopafstand, ik vind dat wel wat hebben, al zou ik liever zien dat ze door elkaar gehusseld werden. Ik weet dat rijk en arm ook dan nog grotendeels langs elkaar heen zouden leven, vooral aan de uiterste randen van dat spectrum. Maar vraag de leerkrachten in deze buurt wat ze hun leerlingen het meeste gunnen en het is het perspectief op een weidser bestaan; gemengde scholen kunnen een deur zijn die daar toegang toe biedt. En zo geldt dat grosso modo voor de hele wijk: mixen is beter.

Maar in het politieke laboratorium dat Rotterdam is, heeft Leefbaar deze sociaal-economische kwestie in etnische termen gegoten: de halalslager moet weg, de Hollandse groenteboer terug. Alsof de verkoop van boerenkool in een wijk vol Turken en Marokkanen de sleutel is voor ontwikkeling, al dan niet met een wettelijk verplichte rookworst ernaast. Een ­dergelijke opgelegde diversiteit zal nooit werken, in Rotterdam niet, in de rest van het land ook niet. Alleen al omdat geen Hollandse groenteboer zich zal vestigen op een plek waar zijn klanten niet zitten.

Wie diversiteit nastreeft, moet kansen creëren voor wijken die het moeilijk hebben, investeren in taalonderwijs en werkgelegenheid, en het niet zoeken in de tegenstelling tussen halal en Hollands.

Wat ik hoorde in al die Rotterdamse debatten en las in de krantenstukken, was dit: er zijn partijen die verdeeldheid zoeken en er zijn partijen die dat overstijgen. Op de een of andere manier leek dat overstijgende me beter bij Rotterdam te passen. In deze krant zaten een PVV- en een Denk-stemmer gezusterlijk naast elkaar op de bank, elders zag ik een Leefbaar- en een Nida-raadslid gebroederlijk de straat op gaan. Mensen zijn meer dan kiezers, de stad is groter dan een stembus.

Lees hier meer columns van Stevo Akkerman.

Trouws pop-up-redactie doet verslag vanuit Rotterdam waar bevolkingsgroepen vlak naast elkaar leven. Hoe vertaalt zich dat bij de verkiezingen?  Lees hier de verhalen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden