ColumnAbdelkader Benali

Corona? Weg zelfbeheersing

Mijn stille overtuiging dat de Nederlanders tot het nuchterste volk op aarde horen, kreeg de afgelopen week een flinke knauw. Aangekomen bij uitgeverij Querido om de plannen voor een nieuw kinderboek te bespreken, werd ik opgewacht door twee redacteuren. De een was net uit het toilet gestapt. “Even de handen gewassen.” De andere redacteur, een vrouw, stond erop om geen hand te geven. “Corona”, zei ze.“Ik zit in een zangkoor waar de gemiddelde leeftijd tachtig jaar is. Ik wil geen doden op mijn geweten hebben. Zo neem ik mijn verantwoordelijkheid.”

Haar strijdlust stond in schril contrast met de lieflijke omgeving van Querido Boeken. Ik vroeg me af of het in deze apocalyptische sfeer nog wel zin had plannen voor mijn boek te maken. Bij het weggaan vertelde de redacteur me dat ze een geplande reis naar Tokio ging afzeggen. De kinderboekenbeurs in Bologna, de grootste in de wereld, ging ook niet door. Naar het doorgaan van het Boekenbal durfde ik haar niet te vragen.

Een dag later bleek dat de angst er niet alleen bij de culturele elite diep in zit. Terugkomend van het consultatiebureau waar de arts van dienst ons wél een hand gaf, liepen we even het Kruidvat in. Er hing de sfeer van een crisiscentrum, alsof er buiten een burgeroorlog woedde, de schappen met desinfecterende zeep waren leeg. Ook mijn vrouw kocht meer zeep dan we in een jaar op zouden maken. Uit het mandje legde ik de helft weer terug. In het midden van de zaak stond een vakkenvulster met in haar hand een kartonnen doos met handgelletjes: iedereen vond de weg naar haar, iedereen pakte minimaal twee gelletjes uit de doos. Meer had ze niet in de aanbieding.

Ik was toe aan koffie, een dubbele espresso. in de keuken zette ik Radio 1 aan. De zenuwen stonden meteen in de vechtstand. In elke zin klonk corona, en om de zin klonk dat het nu wel erg dichtbij kwam.

Het is misschien wel lekker om toe te geven aan de hysterie

Afgelopen week was ik uitgenodigd door de Franse ambassadeur om te komen lunchen. We spraken over de Nederlandse volksaard. “Jullie zijn zo eigenzinnig. Remarquable!” Ik kon het niet anders dan het met de ambassadeur eens zijn, want eigenzinnig zijn de Nederlanders zeker. Wie eigenzinnig is, laat zich niet snel gek maken.

Maar dat eigenzinnige kon nu in de prullenbak. Een gematigd klimaat, een egalitaire samenleving en carnaval van tijd tot tijd laten eigenzinnigheid toe, maar bij veranderende omstandigheden komt de klad erin en krijgt de hysterie vrij spel. Het is misschien ook wel lekker om toe te geven aan de hysterie. Men mag schaamteloos zijn angst tentoonspreiden. Weg zelfbeheersing. We leven in een tijd waarin iedereen zijn recht op angst opeist. En wanneer we als collectief onze angst tonen, kan dat zuiverend werken. Jammer alleen van de ongezonde oordelen over Aziaten.

Door zo over angst te denken had ik mijn eigen angst weggeredeneerd. Tijd om mijn oudste dochter van school te halen. Ondertussen was er een mail van de school binnengekomen. Een document van twee pagina’s over het coronavirus. “We volgen het advies van het RIVM, willen de ouders die in coronagebied zijn geweest zich even melden?”

En toen was de angst terug waar die zich het eerst openbaart: bij de kinderen.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met ‘Bruiloft aan zee’, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De langverwachte’. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden