null Beeld

ColumnStevo Akkerman

Corona bedreigt niet alleen onze gezondheid, ook het onderscheid tussen feit en fictie

Ik weet dat het nog niet voorbij is, er kunnen nieuwe varianten komen, net als volgende golven en terugkerende maatregelen, maar iets in mij wil dat niet geloven. Misschien is het omdat ik morgen mijn tweede vaccinatie mag halen. Of omdat Nederland binnen Europa tot de subtop begint te horen, met anderhalf miljoen prikken per week, terwijl ook nog eens duidelijk blijkt dat het virus echt niet tegen het vaccin op kan.

Hoe dan ook, ik liep deze week onbekommerd zonder mondkapje de supermarkt in. Het was niet dat ik ’m niet op wilde, ik was het gewoon vergeten, mijn hersens hadden alvast afscheid genomen van de hele pandemie.

Een dag later gebeurde het weer, nu bij een juwelier, waar ik even snel de batterij van mijn horloge wilde ­laten vervangen. “Meneer!”, zei de dame achter de toonbank, wijzend naar haar eigen bedekte gezicht. Ik verontschuldigde me en haalde een kapje tevoorschijn, maar toen meldde zich een tweede winkeldame – eveneens op leeftijd – om te zeggen dat dat niet nodig was. “Als je maar genoeg afstand houdt, hoeft het niet.”

Er ontstond een prettig gesprek, waar ook een andere klant zich in mengde. We kwamen unaniem tot de conclusie dat wij niet wisten wat wel of niet werkte, of in welke mate, maar dat we niet de boodschap wilden uitdragen dat we het virus niet serieus namen. “Dat in geen geval.” Even later, op weg naar huis, drong het tot me door dat we er voetstoots vanuit waren gegaan dat we in ­dezelfde wereld leefden, ik bedoel: niemand ontkende het gevaar van het virus of de wijsheid van bescherming. Dat had zomaar anders kunnen zijn.

Natuurlijk is de tol van corona in de eerste plaats die van verloren ­levens en aangetaste gezondheid, maar dit is toch ook geen geringe schade: de verdere erosie van een ­gedeelde werkelijkheid, de ondermijning van het onderscheid tussen feit en fictie. Je zou denken dat het spectaculaire effect van de vaccins en de toch nog snelle heropening van de samenleving de sceptici tot enige reflectie zou brengen, maar ik geloof dat dat er nog niet in zit.

Vorige week zag ik nog een protest door de straat gaan tegen de ­coronadictatuur, hoewel hen geen strobreed in de weg werd gelegd. Geen idee wat ze wilden, volgens mij wisten ze het zelf ook niet goed. Er sluipt een zekere wanhoop in het protest, je merkt het ook aan Willem Engel, die niets beters wist te verzinnen dan de hartstilstand van Christian Eriksen te wijten aan diens vaccinatie – die Eriksen overigens volgens zijn club helemaal niet had gehad. Engel, die de Deense speler al dood had verklaard, kreeg een Twitter-schorsing aan zijn broek. Wellicht was het nog beter geweest zijn waanzin in het volle zonlicht te ­laten staan.

Wie geen verantwoordelijkheid voelt, zie ook Engels geestverwant Baudet, zal dit spel met de waarheid blijven voortzetten, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. De Braziliaanse president Bolsonaro zag zich gisteren, na bijna een half miljoen doden, gedwongen aan te kloppen bij Pfizer. Misschien dat het vaccin je toch niet verandert in een krokodil, zoals hij eerder ongrappig grapte.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden