ColumnSylvain Ephimenco

Brexiteers en Fransen voelen zich niet meer aan nette omgangsvormen gehouden

Het is amper 48 uur na de historische omwenteling en in Engeland wappert fier de Union Jack. Op het continent kijkt men hoofdschuddend naar de uitingen van vreugde en extase van de vers gescheiden rebellen. Maar daar, in Parijs, slaat op die zondagmiddag de vlam in de pan van het Stade de France. Goddank zijn er geen bijlen voorhanden, zoals op 14 oktober 1066 toen het Normandisch-Franse leger de Angelsaksische koning Harold II bij de meedogenloze slag van Hastings versloeg.

We zijn een millennium verder wanneer Engelse mormels met hypertrofie in de biceps en Franse gedrochten met handen als kolenschoppen elkaar bij de strot grijpen. Ze rollen op en onder elkaar. Ze loeien, brullen, krabben en beschimpen elkaar, misschien in allang vergeten dialecten uit Lancashire of in ruw Occitaans. De verstrengeling van ledematen, waar soms een hoofd uitsteekt, vormt een kluwen van spieren en zweet, een vleesheuvel die maar blijft aangroeien. Une empoignade, zeggen de Fransen; nee, a struggle for honor repliceren de Engelsen.

Toverdrank met een zachte brexitafdronk

Een worsteling in ieder geval die de scheidsrechter machteloos aanschouwt. Dit is de 54ste minuut van de rugbywedstrijd Frankrijk-Engeland in het Parijse Saint-Denis waar Franse koningen liggen begraven. De vrijgemaakte eilandbewoners, op bezoek bij de vastelanders, staan na deze derde geïncasseerde try op het punt een les van de Franse jonkies te ondergaan. De frustratie bij de vice­wereldkampioen en torenhoog favoriet is immens. De Engelsen voelden zich nog gedragen door de roes van de feestelijkheden toen ze voet op het stokoude continent zetten. De toverdrank met een zachte brexitafdronk was op dat moment nog niet uitgewerkt. Ik heb in de loop der jaren menig wedstrijd tussen deze twee rugbygrootmachten mogen aanschouwen, maar niet eerder zo’n knokpartij gezien, ook al duurde deze niet langer dan een zucht. Rugby is een sport voor brute gentlemen: je mag je tegenstander half vermoorden op het veld, maar wel volgens de regels. Er hing zondag onmiskenbaar een splijtzwam in de lucht.

De brexiteers voelden zich misschien niet meer aan nette omgangsvormen gehouden sinds zaterdag. En de Fransen evenmin. Bij de thuisspelers borrelden nog de zure walmen van Trafalgar en Waterloo naar boven. Engelsen op hun beurt vervloekten in hun binnenste het complete nageslacht van Guillaume le Conquérant, Willem de Veroveraar. Nu is dit maar een column en de gulden regel in deze tak van arbeid zegt dat de stukjesschrijver best mag chargeren. Maar met permissie: een paar minuten voor het eindsignaal, toen zeker was dat Engeland zou gaan verliezen (24-17), hieven de tachtigduizend Franse toeschouwers een wraakzuchtige Marseillaise aan: exit brexit! Een uur later belde ik mijn moeder (88). Ze kan intens genieten van die enorme worstelende mannenlijven en had de wedstrijd natuurlijk gezien. Haar opmerking liet me sprakeloos: “Die arrogante rosbieven met hun brexit hebben mooi op hun donder gekregen, bien fait!”

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden