Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Brexit? Wie drama wil, moet in Frankrijk zijn

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco © Trouw
COLUMN

Waarom schrijf je niet over de brexit?” vroeg Trouw-hoofdredacteur Van der Laan me enige tijd geleden, terwijl we net aan een Bouchée fruits de mer waren begonnen. 

Na wat gemompel moest ik hem het antwoord schuldig blijven. Maar nu, twee maanden later, en na de verloren stemming van Theresa May, weet ik het zeker: het is het gebrek aan drama. Het carnavaleske protest buiten het Lagerhuis en de clowneske speaker binnen, het verveelde volk in de pubs, Dry January en de houterige premier die dronken van fatalisme oogt, maakt van de brexit geen Macbeth-drama. 

Lees verder na de advertentie
Als je de ‘chunnel’ zuidwaarts uitkomt, beland je direct in een soort 18de eeuw in wording

Het land kan wel bijna gelijk verdeeld zijn in twee onverzoenlijke kampen, maar het ademt nonchalance. In Londen zul je geen barricades in de opengebroken straten aantreffen en geen snelwegen door geagiteerde pensionado’s geblokkeerd zien worden. Ook worden in Albion geen journalisten door gele hesjes in elkaar geslagen en zie je geen ministerie dat door een sansculotte op heftruck wordt aangevallen. De trauma’s lijken meer in Brussel te liggen en in Nederland, waar het besef postvat dat een harde brexit veel gaat kosten.

Revolutie

Maar als je de ‘chunnel’ zuidwaarts uitkomt, beland je direct in een soort 18de eeuw in wording. De protesten van die gele hesjes hebben na twee maanden misschien aan massaliteit ingeboet, maar zijn ook steeds radicaler geworden. De ongekroonde leiders van de beweging zijn talrijk, kunnen elkaars bloed wel drinken en radicaliseren met de minuut. Laatst zag ik een jonge vrouw boosaardig in de tv-lens kijken en zeggen: “Revolutie hè! We zijn Fransen, kennen de geschiedenis. Het zit in onze genen.” Die obsessie met de revolutie van 1789 wordt steeds actueler. 

Ook dragen demonstranten soms niet alleen een geel hesje, maar ook een rode muts van de angstaanjagende sansculotten van toen. Ze lijken niet te beseffen dat die revolutie in feite een bloedige dictatuur was die het woord ‘terrorisme’ in praktijk bracht. Die de vrijheid van meningsuiting vermoordde, door minstens 17.500 andersdenkenden naar de guillotine te brengen.

En wat doen die hesjes als ze niet op rotondes bivakkeren? Ze snellen naar de boekhandel om het laatste werk van Michel Houellebecq ‘Serotonine’ aan te schaffen. De meest depressieve auteur van de wereldliteratuur beschrijft hierin een ruraal Frankrijk waar boeren de wegen blokkeren of zelfmoord plegen. “Visionair!” schreeuwt de goegemeente. Wellicht. 

Uitgeverij Flammarion liet op 4 januari 320.000 boeken drukken en een week later nog eens 50.000. De Franse wanhoop transpireert hevig uit dat boek, waarin God volgens Houellebecq niet dood is maar ‘onbeduidend’ (médiocre): ‘Alles in zijn schepping draagt het teken van vage benadering en mislukking, als het niet pure en eenvoudige boosaardigheid is’. Ha, wacht, ook die Hollanders krijgen ervanlangs in ‘Serotonine’ want ‘Nederland is geen land, hooguit een bedrijf (...) Nederlanders zijn hoeren (...) Een ras van meertalige en opportunistische koopmannen (...) op stupide Hollandse fietsen’.

Ik zei het al: wie drama wil moet door de tunnel.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Lees meer columns op trouw.nl/ephimenco.

Meer lezen over het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie? Op trouw.nl/brexit verzamelen wij de beste artikelen over de brexit.

Deel dit artikel

Als je de ‘chunnel’ zuidwaarts uitkomt, beland je direct in een soort 18de eeuw in wording