Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Brexit, selfie of stint: ook in de taal is het survival of the fittest

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Bij 'dividendbelasting', zeker in combinatie met 'afschaffing van' dacht ik direct al: geen blijverdje. Ook in de taal is het een zaak van survival of the fittest. 

Het zal heus wel in een of ander ambtelijk laadje een stoffig bestaan gaan leiden maar met het publieke gebruik is het spoedig gedaan, voorspel ik. De levensduur is te kort, de houdbaarheidsdatum te snel verstreken. Met de afkomst van het woord heeft het niks te maken, het heeft keurige ouders, 'dividend' en 'belasting', met de toekomst ook niet want de dividendbelasting als verschijnsel zal juist wel blijven bestaan, naar het zich laat aanzien.

Lees verder na de advertentie

Nee, het is het woord zelf, te lang, te bureaucratisch, te zeurderig. Het gaat de weg van een woord als 'reiskostenforfait', ooit één seizoen in het nieuws. 'Treitervlogger', nog zo'n woord, wie gebruikt het nog: 'zeg, ik zag laatst die treitervlogger nog voorbijfietsen.' En nog één: 'participatiesamenleving', ik ben benieuwd wie dat woord nog in de mond neemt, misschien een bejaarde politicus, op weg naar de uitgang van zijn carrière, maar nee: te veel lettergrepen ook. Bokitoproof, mijn kleinkinderen zullen niet weten waar ik het in vredesnaam over heb. 'Bokito was een gorilla in Blijdorp die...' 'Ja hoor, opa.'

'Selfie', ik vind het nog steeds een kinderachtig woord. Maar er is geen houden aan

Dan nu de 'stint'. Geef ik meer overlevingskansen, ik had er tot twee weken geleden nog nooit van gehoord maar het woord klínkt. Het is kort en suggestief, twee belangrijke voorwaarden voor een langere levensduur. Dat we niet weten waar het vandaan komt lijkt geen bezwaar. Alleen heel erge Max Verstappen-fans wisten het misschien, een 'stint' is in de racerij een periode van een aantal rondjes, voor of na de pitstop bijvoorbeeld.

Tsunami van...

Ook de toekomst van het ermee benoemde toestel is ongewis, maar het woord klinkt goed, eigenlijk alsof het altijd al onder ons is geweest maar we hebben het niet gezien. Over het momenteel succesvolle 'brexit' heb ik mijn twijfels, het zal in geschiedenisboekjes en scrabble of wordfeud nog wel eens opduiken maar misschien is het toch te tijdelijk, te efemeer tenslotte.

Twee van de succesvolste woorden van de afgelopen decennia zijn 'tsunami 'en 'selfie'. Daar kun je eigenlijk niet meer om heen. Ik herinner me dat een Japanse student in mijn omgeving eind jaren negentig het woord 'tsunami' bezigde en ik niet wist wat het was. Inmiddels is het overal inzetbaar: 'een tsunami van asielzoekers', 'tsunami van islamisering, 'xeno-oestrogeen, een tsunami van hormoonverstorende stoffen'. 

Nee, 'tsunami' komt er wel. 'Selfie' ook. Ik vind het nog steeds een kinderachtig woord voor een kinderachtig verschijnsel maar er is geen houden aan. Het had er eigenlijk al veel eerder kunnen zijn, bijvoorbeeld in de tijd dat Christopher Lasch's 'The Culture of Narcissism' verscheen, in 1979, maar toen had niemand er nog van gehoord. Woorden zijn als zaadjes in de wind, sommigen vallen op de aarde en dragen vrucht, anderen suizen heel even voorbij en verdwijnen weer, de vergetelheid in.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u op trouw.nl/robschouten.

Lees ook:

Weldoen brengt ook het vermoeden van eigenbelang met zich mee

Er blijft toch altijd een vaag schuldgevoel hangen na het weldoen, wat het misschien nog mooier en nobeler maakt, schrijft Rob Schouten.

Deel dit artikel

'Selfie', ik vind het nog steeds een kinderachtig woord. Maar er is geen houden aan