Opinie

Brexit is een feit: steek de hand uit naar de Britten

De Britse premier Theresa May vorige maand in Brussel. Beeld AFP

De Brexit zal aan beide kanten van het Kanaal grote schade opleveren als we de handen niet ineenslaan, betoogt Murk Muller, advocaat in Berlijn.

Als een beledigde vrouw draait de Europese Unie Groot-Brittannië de rug toe: als jullie mij niet mooi vinden, zoek het dan zelf maar uit. Dat is kinderachtig en kortzichtig. We zouden juist de hand naar de Britten moeten uitsteken.

We verkneukelen ons om de opeenstapeling van jobstijdingen en onheilsprofetieën voor de Britten. Eigen schuld, dikke bult. En op het continent lijken we ineens weer de grootste vriendjes. Even zijn de schoonheidsfoutjes van de EU vergeten: het verlies aan nationale en regionale identiteit, de soms verstikkende regelgeving, het oprukkende eenheidsworstgevoel, die kort-door-de-bochtpopulisme voedt, xenofobie, de wurging van de rechtsstaat in Polen, de Hongaarse totaliteitsdrang, de Spaanse desintegratie en wat was ook al weer Grexit?

Brexit werd een monster, omdat de Britten hun onderhandelingspositie schromelijk overschatten en overhaast de EU uitgaan. De draconische omvang van de schade die het verlies aan handel in goederen en diensten hen zal berokkenen, ontneemt ons het heldere zicht op de schade die wij, de rest van Europa, zullen lijden. Waarom reiken we niet de hand over het Kanaal om de schade gezamenlijk te beperken?

Hoe kunnen we dat aanpakken? Ten eerste door ons te richten op de Britten, die tegen de Brexit gestemd hebben. Deze minder luidruchtige remainers, door de brexiteers spottend remoaners (kreuners) genoemd, proberen vertwijfeld hun land voor de afgrond te behoeden. Ze zijn onze bondgenoten.

Allesomvattende deal

Men wil een allesomvattende politieke deal tussen de EU en Groot-Brittannië tot stand brengen. Echter, de kans van slagen is riskant klein. Zo schat Lars Vesterbirk, destijds onderhandelaar voor Groenland toen het in 1985 uit de EU stapte, dat het sluiten van een vrijhandelsverdrag ten minste zeven jaar zal vergen. Met een overgangsperiode tot december 2020, minder dan drie jaar van nu, is niet te verwachten dat die grote deal er op tijd is. Realistisch is nu aan de slag te gaan met het maken van vangnetten, waar het kan. Het zal een bonte verzameling van maatregelen worden. Creatief maatwerk.

In Groot-Brittannië is men er vorige maand met een schok achter gekomen, dat het huiswerk dat nodig is om de gevolgen van de Brexit voor de verschillende branches en sectoren in kaart te brengen, nog niet gedaan is. En de EU wacht de beslissing af van een hopeloos verdeelde Britse politiek over de te varen koers. We lijken wel lemmingen, die ons gezamenlijk over de kliffen van Dover en Calais willen storten.

Mouwen opstropen

Genoeg getalmd, mouwen opstropen. Eenieder kan vanuit zijn vakgebied samen met Britse collega's ervoor zorgen dat er maatregelen komen om de gevolgen van de Brexit te verzachten. Voor mij als advocaat in handelsrecht is de zorg dat rechterlijke vonnissen over en weer erkend blijven en ten uitvoer gelegd kunnen worden. In dit voorbeeld is de oplossing eigenlijk eenvoudig: Groot-Britannië alvast toe laten treden tot het zogenoemde Verdrag van Lugano. Maar als de grote politieke deal afgewacht wordt, dan komt het rechtsverkeer stil te liggen, met onafzienbare gevolgen voor heel veel ondernemingen, in heel Europa.

En welke handen wachten aan de andere kant van het Kanaal? De handen van Britse collega's die weten wat Groot-Brittanië verliest door de EU te verlaten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden