Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bovenaan mijn verlanglijst: tijd van leven

Opinie

Jamal Ouariachi

© Maartje Geels
column

Sinterklaas vroeg me per e-mail naar mijn verlanglijstje. Ik schrok ervan. Nu de pietendiscussie­­ zo ongeveer het complete kalenderjaar bestrijkt, zou je bijna vergeten dat aan het einde van dat jaar daadwerkelijk die ene avond aanbreekt waarop je niet met voor- en tegenstanders, maar gewoon met je ­familie of vrienden bijeenkomt om pakjes open te scheuren.

Ik schrok ook omdat het blijkbaar alweer december is. Ze waren me wel opgevallen, hoor, de eerste eindejaarslijstjes in de weekendbijlagen van de kranten. Maar ook lijstjes worden tegenwoordig het hele jaar door uitgevaardigd – ook die doen het kwartje niet meer vallen.

Lees verder na de advertentie

Niettemin blijft het een mooi ritueel om in december terug te blikken (André Hazes sr.: ‘Een maand waarin je overal aan denkt’), al is het ook frustrerend te beseffen hoe vreselijk veel je weer gemist hebt. Films, boeken, concerten. December is te kort om de schade in te halen, en januari heeft hele meutes nieuwe cultuuruitingen in petto.

Verlanglijstje

Hoe zouden mijn eigen lijstjes eruit zien? Mooiste boek? Ik twijfel tussen Lauren Groffs huiveringwekkende ‘Florida’ en Lisa Halliday’s intrigerende ‘Asymmetry’, maar waarom kiezen? Wie maakt mij wat?

Te weinig films gezien, maar de Netflix-serie ‘La Casa de Papel’ zag ik twee keer integraal, en de scène met het partizanenlied wel vijftig keer. Iemand wees me op zangeres Claron McFadden, een ander liet me kennismaken met pianist Alexander Gavrylyuk.

Ik zou een lijstje kunnen maken van de woorden die mijn anderhalf jaar oude dochtertje allemaal geleerd heeft – elk nieuw woord een feestje. Of ik zou, minder feestelijk, de doden kunnen tellen – gelukkig weinig, dit jaar, maar vooral één sterfgeval heeft me maanden van mijn stuk gebracht. Verdriet, maar ook: olie op het vuur van de doodsangst. Te weinig kunst gezien in 2018, maar er was dat audiokunstwerk in de Londense Whitechapel Gallery, ‘Grey Granular Fist’ van het duo French & Mottershead, dat de luisteraar laat ervaren hoe het is om te sterven en te ontbinden, en dat in mijn hoofd een chemische reactie aanging met de toch al aangewakkerde vrees voor het einde.

Ik zou een lijstje kunnen maken van het aantal levensjaren dat ik drie dagen na Sinterklaas zal hebben volgemaakt: veertig, weer een reden tot reflectie, weer een reden om te snakken naar meer tijd. Misschien moet ik dat op mijn lijstje zetten: tijd van leven. Voor mijn geliefden en voor mezelf, en voor al die andere stakkers die ook mens zijn en proberen het beste van dit leven te maken. Maar ik vrees dat de Sint, hoeveel wortels ik ook voor zijn schimmel in mijn schoen steek, het verlangen naar tijd niet kan honoreren. Daar kun je discussies over voeren, maar ze leiden allemaal naar hetzelfde antwoord.

Psycholoog en schrijver Jamal Ouariachi vervangt tijdelijk­­ Stevo Akkerman. Lees zijn collumns hier.

Deel dit artikel