Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Boris Johnson droomt van een imperium, maar krijgt een eiland in de mist

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
column

Vorige week was ik vanwege een interview een nachtje in Londen, waar ik verbleef in het Wilson House van het Imperial College. Als dat imponerend klinkt, dan kan ik u verzekeren dat dat niet terecht is.

Wilson House, gelegen aan Sussex Gardens 38-76, bestaat uit 12 aan elkaar vastgeplakte panden, waar het grootste deel van het jaar studenten in gepropt worden, en zomers toeristen.

Lees verder na de advertentie

Ik had stikhete kamer nummer 76301, die na lang zoeken bereikbaar bleek via afdeling 74000, verborgen achter talloze trappen en branddeuren. Het bed was slecht, de ramen konden niet open, slapen was uitgesloten. Maar het was wel het Wilson House van het Imperial College, en van buiten zag het er ook zo uit. Waarmee – u voelt het aankomen – ik logeerde in de perfecte metafoor voor het Groot-Brittannië van onze dagen. Grandeur en historie aan de buitenkant, chaos en benauwdheid aan de binnenkant. En een droom, brexit genaamd, als nooduitgang naar de glorie van weleer.

Boris Johnson weet hoe hij de media moet bespelen en waar hij de halve waarheden over de EU vandaan moet halen om de Britse hoofden op hol te brengen

Maar die droom, schreef Boris Johnson in zijn ontslagbrief, ‘is stervend, gestikt in onnodige zelftwijfel’. Laat het maar aan de voorman van de Conservatieve Leave-aanhangers over om iets moois van zo’n brief te maken – en te zorgen dat de fotograaf van The Daily Telegraph er bij is op het moment dat hij zijn handtekening zet. Johnson was zelf ooit journalist, correspondent in Brussel onder andere. Hij weet hoe hij de media moet bespelen en waar hij de halve waarheden over de EU vandaan moet halen om de Britse hoofden op hol te brengen. In zijn brief maakt hij een groot nummer van EU-richtlijnen voor vrachtwagens, die zouden hebben geleid tot de dood van menig ‘vrouwelijke fietser’ in Londen – zijn favoriete spookverhaal, zoals The Financial Times het noemt. Johnson gebruikt het om aan te tonen hoe weinig de Britten te zeggen hebben over hun eigen land, en hij voorspelt dat dat nog erger wordt als de premier May een deal met Brussel sluit over een softe brexit. “We zijn dan echt op weg naar de status van kolonie.”

Vergeet even dat Johnson nooit enig kwaad heeft gezien in de koloniën die Londen had toen het nog het centrum van de wereld was, laat zijn pathos even terzijde: hij heeft in wezen gelijk. Als de Britten werkelijk de EU willen verlaten – soms bekruipt je de gedachte dat het er helemaal niet van zal komen – dan kunnen ze of beleefd verzoeken om te mogen blijven profiteren van de interne Europese markt, of besluiten geheel op eigen benen te gaan staan, ongeacht de kosten. In het eerste geval zullen ze nog steeds moeten voldoen aan allerlei EU-bepalingen, zonder lid te zijn, en zonder dus enige invloed op die bepalingen te kunnen uitoefenen. Het zou ‘het grootste verlies aan soevereiniteit zijn sinds de toetreding tot de EU in 1973’, zegt Ivan Rogers, oud-ambassadeur voor Groot-Brittannië in Brussel.

Het alternatief is de droom van Boris, een ‘dynamisch’ land vol ‘hoop en mogelijkheden’, met een ‘open, mondiale economie’. Je zou het een imperium kunnen noemen.

Of een eiland in de mist, lijdend aan fantoompijn.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de 'keiharde nuance' en het 'onverbiddelijke enerzijds-anderzijds' preekt. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Lees ook: De brexit is een puinhoop, maar May staat nog

Het vertrek van twee ministers verzwakt de positie van premier Theresa May. Maar haar fractie steunt haar nog.

Deel dit artikel

Boris Johnson weet hoe hij de media moet bespelen en waar hij de halve waarheden over de EU vandaan moet halen om de Britse hoofden op hol te brengen