Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Blijf van mijn haar af

Opinie

Seada Nourhussen

Seada Nourhussen © Maartje Geels
COLUMN

Dus ik was in die Golfstaat, met z'n wegen vol blinkende Landrovers, glinsterende wolkenkrabbers en ontelbare cosmetische klinieken. De oorspronkelijke bewoners kwam ik bijna niet tegen. De taxichauffeurs waren Indiaas, de obers Egyptisch en de winkelbedienden Filippijns.

In de rij voor de kassa in een van de gigantische overdekte winkelcentra - met straten en pleinen in Zuid-Europese of Engelse stijl die er in de buitenwereld niet zijn - gebeurde het.

Lees verder na de advertentie

Krullenbol

Een vrouw achter me in de rij voelde aan mijn haar. Voordat ze eraan begon te trekken, draaide ik me al om. De vrouw schrok. Van kinds af aan woelen vreemden met hun, waarschijnlijk ongewassen, klauwen door mijn haar met de overbodige mededeling 'krullenbol!' Mijn haar staat in connectie met mijn ziel. Dus als je eraan zit, zit je aan mijn binnenkant. Het is intiem en grensoverschrijdend. Met een vinger in haar gezicht zei ik dat ze me niet moest aanraken. Ze schrok weer. 'Het praat terug', leek ze te denken.

In haar wereld volgen mensen die eruitzien zoals ik - de huishoudsters, de nanny's die zwijgend achter kinderwagens lopen terwijl een rijk gezin vertier zoekt in een winkelcentrum of langs het strand - vooral orders op. Haar man sprak mij aan. "Ze vindt je haar gewoon mooi", zei hij met behulp van omstanders. Ik had er geen boodschap aan. Hoe maakte ik hem duidelijk dat het haar daarom geen recht geeft mij aan te raken? Dat ik een volwassene ben en geen passerend huisdier?

Ik wilde haar vragen of ik dan ook aan haar billen mocht zitten, die waren ook mooi

Als ik reis naar plekken waar zwarte mensen een duidelijk ondergeschikte positie hebben, moet ik rekening houden met dit soort reacties. In Egypte - nota bene niet ver van mijn geboorteland - werd ik op straat constant om mijn kleur nageroepen. In wereldstad Istanbul grepen mensen in het voorbijgaan in mijn haar en wilde iedereen met me op de foto. Alsof ik geen toerist, maar een toeristische attractie was. Maar ook in Nederland kunnen mensen hun tengels niet thuishouden. Zelfs op de werkvloer is er aan mijn haar gezeten.

Stewardess

Hoewel dit dus vaak gebeurt, verdring ik deze haarincidenten snel weer. Om niet boos te zijn. Dat vreet namelijk energie. Dus toen op de terugweg naar Amsterdam een stewardess, terwijl ik mijn pincode intoetste voor te dure thee en koffie, stiekem een krul vastpakte en tussen haar vingers liet rollen, werd ik toch weer overvallen. Door dat machteloze gevoel altijd als exotisch voorwerp te worden behandeld. Als publiek bezit. Weer draaide ik me snel om. Weer die standaard verontschuldiging: "Ik vind het gewoon mooi." Ze voelde zich betrapt, maar kon blijkbaar niet de kans voorbij laten gaan om iemand zoals ik aan te raken. Ik wilde haar vragen of ik dan ook aan haar billen mocht zitten, die waren ook mooi. Ik liet het gaan. Het was laat.

Bij thuiskomst moet ik denken aan al die Nederlanders die opgelucht zijn dat ze 'eindelijk weer mogen lachen om huidskleur' vanwege de serie De Luizenmoeder. En aan de walgelijk laffe politieke reacties op de rassentheorieën van die griezels van Forum voor Democratie. Alsof racisme inmiddels iets is waar we luchtig over kunnen doen, in plaats van iets dat almaar wordt genormaliseerd. Alsof we allemaal vanwege onze afkomst worden gediscrimineerd bij uitzendbureaus, ervan worden beticht Europa te 'Afrikaniseren' of ongevraagd een vreemde hand door de haren krijgen.

Dat hebben we allemaal toch weleens? Dus daar moet je gewoon om kunnen lachen, joh. Heerlijk.

Lees hier meer columns van Seada Nourhussen

Deel dit artikel

Ik wilde haar vragen of ik dan ook aan haar billen mocht zitten, die waren ook mooi