ColumnAbdelkader Benali

Binnengluren in Sunny Home, via Funda

Het huis van schrijver Maarten Biesheuvel staat te koop. ‘Sunny Home’, waar de auteur en zijn vrouw Eva jarenlang gelukkig leefden en menig dorstig bezoeker ontvingen, verwisselt voor tenminste 450.000 euro van eigenaar. Op Twitter gaan de Funda-foto’s van het huis rond. Onbedoeld heeft de fotograaf een kort verhaal geschoten waarin stilte en leegte de boventoon voeren, de grondkleuren het weemoedige bruin, het opstandige rood en veel groen om alles weer te kalmeren.

Het aandoenlijke huis is van binnen volledig gestript. Alsof de barbaren Rome zijn binnengevallen, de boel hebben geplunderd en wij alleen nog maar kunnen gissen welke rijkdommen het huis herbergde. Ik voel me aangetrokken tot lege huizen. Alles kan er nog beginnen, alles is er voorbij. Wat er tussen aanvang en einde is gebeurd lijkt niet meer zo belangrijk. Geluk of ongeluk, ze schuilen onder een-en-hetzelfde dak.

Intiemer dan dit wordt het niet. Het hout kraakt onder de voeten, het gekwetter van de vogels buiten dringt zich naar binnen. Hier groeit de natuur lustig verder door.

Bescheiden sieraad

Het witte hekje is als een bescheiden sieraad dat de grens markeert tussen de buitenwereld van de mensen en de buitenwereld van Biesheuvel. De tuin is overwoekerd, dat stemt me gelukkig, want zo hoort het, tuinen van schrijvershuizen dienen overwoekerd te zijn, een ingerichte tuin duidt op gebrek aan talent, teveel aan tijd. Ik ga naar binnen waar al het hout in diepbruine verf gelakt is. Je kan de geur van Biesheuvels sigaren ruiken die in de planken is getrokken. Natuurlijk kan alles een likje verf gebruiken – wat zeg ik: potten verf! Maar dit is niet zo’n huis. Achterstallig onderhoud is een vorm waar excellentie in gegoten wordt.

Tegen het plafond staat geschreven: Wees welkom beste vriend/bij Biesheuvel vrouw en kind. Het huis valt onder Monumentenzorg, ik stel voor dat we deze tekst inlijsten. Niet meer aankomen, dit mantra van gastvrijheid.

Boven een binnendeur staat ‘vår vålkommen’, Zweeds voor wees welkom – de groet die in niet genoeg talen geformuleerd kan worden, een aansporing aan ons bezoekers om een open blik te houden. Bordeauxrode gordijnen hangen voor de ramen, stilletjes hoop ik dat ze van velours zijn want daar kunnen de vingers zo zacht over strelen. Het keukentje is eenvoudig en waar het fornuis stond, daar gaapt nu een vierkant gat. Hier zal toch veel gekookt zijn.

Bazige wachters

De houten trap brengt me naar de eerste verdieping, in de bovenkooi waar een raam het licht naar binnen kantelt. Maar liefst twee brandblussers, conform de voorschriften, hangen als bazige wachters bovenaan de trap voor het geval dat er ingegrepen moet worden. Het echte vuur zat echter in de schrijver, niet te blussen. Het uitzicht op de straatzijde komt binnen via vier kleine ramen die samen een mozaïek vormen. Dit is de grote slaapkamer, als ze hier sliepen dan hadden ze geen last van de binnenvallende zon, het is het noorden. 

Ik zie mezelf al op de grond liggen. Het licht dat van alle kanten binnenvalt. Sunny home, here I am!

Dan schrik ik wakker. Wat doe ik eigenlijk in dit huis? Hoe durf ik binnen te zijn gekomen zonder te kloppen, hoe haal ik het in mijn hoofd in kamers en kieren te snuffelen. Wegwezen jij, indringer!

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met ‘Bruiloft aan zee’, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De langverwachte’. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden