Beeld Trouw

Column

Billy Graham en ‘het evangelie met een getrokken pistool’

Ik was van de winkel op weg naar huis, het was vroeg in de avond, koud en donker, en ik moest nog eten; de man die me wilde bekeren, had een ongelukkig moment uitgekozen. 

Toen hij zijn aftandse fiets de stoep op stuurde en vlak voor mij tot stilstand bracht, dacht ik dat hij geld zou gaan vragen, zoals dorstige mannen in mijn buurt soms doen. Maar hij kwam niets vragen, hij kwam iets aanbieden. Het begon ermee dat hij informeerde of ik God kende, waarna we in een moeizame dans terechtkwamen, waarin hij aandrong en ik afweerde, en het eindigde met zijn verzekering dat het erom gaat dat je verzegeld bent met de Heilige Geest. Hij wilde nog wat meer vertellen, maar ik gaf hem een hand en maakte me uit de voeten voordat hij was uitgesproken.

Ik had het met hem te doen, omdat ik zag hoe graag hij deze avond op deze stoep een verloren ziel had willen redden. En ik had het ook met mezelf te doen, omdat ik overvallen werd door een zekere heimwee, een verlangen bijna, naar de zekerheden van mijn jonge jaren. Niet om die zekerheden zelf, maar om het gevoel van zeker-zijn. En verder was ik natuurlijk gewoon geërgerd door de opdringerigheid van de man.

Behoorlijk dwingend

Dit voorval van een paar weken geleden schoot me weer te binnen door het overlijden van Billy Graham. De grote Amerikaanse prediker – die ik in 1986 in Amsterdam zag optreden en voor wie ik stiekem wel een zwak had – stuiterde weliswaar niet zomaar stoepen op om mensen te belagen met zijn blijde boodschap, maar zijn methode was toch ook behoorlijk dwingend. Theoloog Karl Barth noemde het ‘het evangelie met een getrokken pistool’. Bij het schrijven van Grahams necrologie, die gisteren in de krant stond, stuitte ik op het gegeven dat bezoekers aan het Billy Graham-museum bij het verlaten van het pand wordt opgeroepen ‘Jezus te aanvaarden’ en dat een timer ervoor zorgt dat de deuren dan een tijdje gesloten blijven, zodat ze niet kunnen wegvluchten. Het zou grappig zijn als het niet zo ernstig was.

En het kan nog ernstiger. Toen mijn dochter voor een uitwisselingsjaar naar Amerika vertrok, werd ze tot mijn schrik geplaatst bij een evangelisch echtpaar in St. Louis, Missouri. Zij runden een eigen kerk en school. Er ging direct van alles mis, maar pas later hoorde ik over het schoolreisje dat mijn dochter en haar klasgenoten hadden gemaakt naar een bijzonder spookhuis, het ‘Reality House’ in het nabij gelegen plaatsje Eureka.

De leerlingen werden daar onderworpen aan ‘een werkelijke ervaring van leven en dood’. Na een feestje, zo werd hen verteld, waren ze dronken in een auto gestapt en tegen een boom geknald. Iedereen was dood. Na dit slechte nieuws moesten ze op een brancard gaan liggen en werden ze een koelcel ingeschoven, om aan de andere zijde te ontwaken in de hel, waar het stikheet was en ze werden omringd door tierende duivels. “Dat duurde best lang,” zei mijn dochter. Een pastoraal gesprek – ‘kies nu voor Jezus’ – vormde de afsluiting van het uitstapje.

Deze dingen bestaan, ik zweer het u.

Lees hier de necrologie van Billy Graham, 'Amerika’s nationale voorganger'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden