OpinieTransseksualiteit

Bij twijfel niet doen, een transitie kan altijd nog

Lezer Robin Hurkens ziet tegenwoordig in de spiegel een uiterlijk dat klopt met het innerlijk.   

Tot mijn twaalfde stond ik bekend als ‘halve jongen’, daarna als stoer meisje en sterke vrouw. Maar kloppen deed dit beeld nooit voor mij. Ik was doodongelukkig, droeg een levensgroot geheim met me mee. En dat bracht een onvoorstelbare eenzaamheid met zich mee. Op emotioneel, sociaal en seksueel vlak functioneerde ik niet goed.

Ik hoorde over genderdysforie, een diep gevoel van onbehagen over het geslacht waarmee je geboren bent, toen ik de dertig al was gepasseerd en moeder was van drie kleine kinderen. Ook toen nog dacht ik dat er iets mis was met mijn psyche en dat ik mijn denken moest leren afstemmen op mijn lichaam.

Dat heb ik ook geprobeerd. In overleg met mijn huisarts slikte ik vrouwelijke hormonen. Het was mijn eigen voorstel, misschien dat ik me dan meer vrouw zou voelen. Het was geen succes, integendeel. Heel langzaam drong de mogelijkheid tot me door om niet mijn psyche te veranderen, maar mijn lijf. Te laat, dacht ik toen, gepasseerd station, ik heb al kinderen, dit kan ik hen niet aandoen.

Op mijn eenenvijftigste, toen mijn drie kinderen volwassen waren en zelfstandig woonden, nam ik alsnog de stap. Ik had me al die tijd zo sterk mogelijk gehouden, maar deze rol houd ik niet nog twintig jaar vol, wist ik.

Beter in mijn vel

In het begin was mijn transitie moeilijk te begrijpen voor de meesten in mijn naaste omgeving, maar inmiddels zijn we drie jaar verder en gaat alles goed, heel erg goed. Ik zit nu zo veel beter in mijn vel en iedereen merkt dit verschil. Eigenlijk heel logisch zo, zei een vriend onlangs. Ik voel me als een blinde die voor het eerst kan zien, als een dove die eindelijk kan horen.

Hoe anders was mijn leven gelopen als ik op mijn veertiende deze kans had gehad. Niet dat ik toentertijd een meisje was dat liever een jongen was geweest, maar mijn innerlijk en mijn uiterlijk hadden niets met elkaar te maken. Het klopte gewoonweg niet. Als ik mezelf in de spiegel zag, dacht ik nooit ‘dit ben ik’ maar : ‘ja, zo zien mensen mij’.

Dat is nu helemaal anders. Ik ben er misschien niet knapper op geworden, maar wel veel gelukkiger. Eindelijk ben ik mezelf. Ik gun dit alle veertienjarigen die net zo in de knoop zitten als ik destijds, maar ze moeten het wel echt zeker weten.

Het is erg ingrijpend en het wordt nooit perfect. Dus bij twijfel niet doen, het kan altijd nog.

Lees ook:

Is veertien jaar oud genoeg voor een hormoonbehandeling?

Deze week kwam vlogger Nikkie de Jager met het verrassende bericht dat ze transgender is. Op haar veertiende begon ze met hormoonbehandeling, op haar 19de is ze geopereerd. Zou u een kleinkind aanmoedigen om dit traject te volgen? vroeg Monic Slingerland aan lezers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden