Schrijverscolumn

Bij het schrijven ben ik eerst radeloos en vervolgens hoop ik dat mijn vingers vleugels krijgen

Franca Treur voor L&G - olivia Ettema Beeld Olivia Ettema

Als zo’n groot deel van het land lekker vrij is, maar ‘alles’ in principe gewoon doordraait, betekent dat automatisch dat de doorwerkers een hoop meer op hun bordje krijgen.

Ik heb een heel goed idee voor het volgende hoofdstuk van mijn roman, maar de bladen moeten ook vol en ik heb helaas links en rechts overal artikelen beloofd. Stom! Je kunt niet zoveel tegelijk aan je hoofd hebben en gelukkig zijn.

Een lang essay over religie baart me de meeste zorgen. Dat wil men zo graag hebben (maakt niet uit waarover precies) dat er veel moeite is gedaan een speciaal potje aan te spreken om mij te kunnen betalen.

De beheerder van het tuinencomplex waar ik tegenwoordig een eigen stek heb, zegt dat mijn planten te ver over het algemene pad hangen en dat ik die moet verwijderen, anders kan er geen ambulance meer langs.

Omdat het zo warm is en mijn buren op leeftijd zijn voel ik de urgentie, dus sta ik in de verzengende hitte aan stengels te trekken, intussen malend: religie, religie.

Als ik nu gelovig was, zou dit het moment zijn om op de knieën te gaan. Almachtige God in de hemel. Help mij alstublieft een stuk over het geloof in U te schrijven, want alleen kan ik het niet.

Dat laatste zou een schijnheilige toevoeging zijn, want al voel ik op het moment heel duidelijk mijn eigen onmacht, het is niet zo dat ik in het algemeen denk dat ik zo’n stuk nooit zelf kan schrijven.

Het was gewoon een kwestie van te laat beginnen, en nu zie ik het niet meer voor me.

In mijn jeugd was het heel gangbaar om bovenstaande zinnen in het gebed op te nemen, omdat er echt werd geleefd in de afhankelijkheid van Hem die kracht geeft. Maar ik rekende eerlijk gezegd ook toen niet op concrete hulp, daar waren in mijn leven geen voorbeelden van.

Uitverkorenen hadden dat soort verhalen wel, en ik weet nog steeds niet precies of die te maken hebben met buitengewone verbeeldingskracht, oogkleppen voor de eigen inspanningen of toch een vorm van hulp van buitenaf.

Zo heb ik ooit een kind van God horen zeggen dat ze door Hem persoonlijk bewaard wordt voor de verleidingen van de televisie. In haar geval zou het hebben van een televisie haar hebben uitgesloten van het Heilig Avondmaal en haar bekeerde status zou geheel naar de knoppen zijn. Redenen genoeg voor zo’n beetje de hele bevindelijk-gereformeerde gezindte (bekeerd of onbekeerd) om dat ding buiten de deur te houden.

Ook lag er bij haar ooit, maar dat is meer dan zestig jaar geleden, een ham op de mat, net toen al het huishoudgeld op was. Ach, in de Bijbel vallen wel gekkere dingen uit de lucht.

Bij elk te schrijven stuk ben ik eerst radeloos en vervolgens hoop ik dat mijn vingers vleugels krijgen, zodat ik mezelf uiteindelijk zal verbazen over het resultaat. Het verschil is dat ik er niemand meer om vraag.

Franca Treur en Gerbrand Bakker schrijven om beurten over lezen, schrijven en het literaire leven.

Lees ook:

Lekker lezen of literatuur?
Murat Isik won bijna twee weken geleden de Libris Literatuurprijs. Dat is mooi voor hem: 50.000 euro, en het boek zal vast een flink aantal weken in de CPNB top-60 staan.

Lees ook:

Wat is het geheim van een bestseller?
Zo’n wijze man, hoorde ik laatst een vrouw over iemand zeggen. Hij zei precies de goede dingen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden