Column

Bij de kassa voelde ik me genaaid, uiteindelijk ging ik als spekkoper naar buiten

Erik Jan Harmens. Beeld Jörgen Caris

Pas was ik in de Deen, dat is een supermarkt. Normaal ga ik naar de Jumbo, maar soms heb ik even geen zin in al dat geel. 

Ik kocht zes flesjes mineraalwater van een B-merk. Achter de kassa zat een jongen die zijn eerste werkdag had, hij moest steeds alles opzoeken en zweette bovenmatig. Hij haalde het sixpack over de scanner, zag de prijs op het display verschijnen - €0,86 - en fluisterde tot zichzelf: “Dat is niet goed.” 

Daarop haalde hij de streepjescode nog eens vijf keer over het oogje, waardoor de teller op €5,16 stond. Even dacht ik eraan om het te laten zitten, toen besloot ik anders: “Ik ga geen €5,16 betalen voor zes flesjes water.” 

Achterneef

De jongen dacht even na, drukte vijf keer op ‘undo’ en toen stond er weer €0,86. Wat ik absurd goedkoop vond, maar daar ga je niet over mekkeren. Zo had ik drie gemoedstoestanden: ik kwam de supermarkt neutraal binnen, toen ik €5,16 moest betalen voelde ik me genaaid, uiteindelijk ging ik als spekkoper naar buiten.

Een paar jaar geleden was ik in ZuidItalië. Via een achterneef van een oudoom van de broer van de verhuurder van het huisje, kon ik voor een vriendenprijs een auto huren. 

Een bejaarde man wees op het barrel dat hij bij zich had: “Je hoeft er toch alleen maar mee heen en weer naar het vliegveld, dat redt-ie wel.” Even dacht ik mijn mond te houden, toen besloot ik ’m toch open te doen: “Ik wil geen auto huren voor alleen heen en weer naar het vliegveld, ik wil er heel Puglia mee verkennen!” 

Gemoedstoestanden

De man liet mijn woorden op zich inwerken, stond op om het zweet van zijn voorhoofd te vegen, keek op zijn horloge, zuchtte nog een keer en toen er genoeg tijd overheen was gegaan, ging hij zitten en wees toen wéér naar dat wrak op vier wielen. “Dit is je auto, veel plezier.” Ik protesteerde: “Maar deze was toch niet goed, met deze kun je toch alleen maar heen en weer naar het vliegveld!” De man glimlachte: “Welnee, met deze kun je heel Puglia verkennen.”

Ook op dat moment had ik drie gemoedstoestanden: toen de man aankwam was ik vrolijk, toen de auto een wrak bleek voelde ik me bekocht, nadat ik het spelletje toch maar meespeelde en op hoop van zegen met de rammelbak over de inferieure Zuid-Italiaanse snelwegen scheurde, voelde ik me vrij als nooit tevoren.

Auteur en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over wat er gebeurt in zijn drukke hoofd. Lees hier zijn eerdere columns. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden