null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnStevo Akkerman

Bij abortus gaat het niet om goed tegenover kwaad

Stevo Akkerman

Vanwege het debat over de afschaffing van de verplichte bedenktijd bij abortus, publiceerden de twee orthodox-christelijke dagbladen die Nederland telt donderdag twee verschillende stukken. Nou ja, ze publiceerden vast meer stukken, maar deze twee vielen mij op omdat ze een verschillend perspectief boden. En dat in een wereld waarin ‘pro-life’ de vanzelfsprekende positie is. Je komt overigens weinig mensen tegen die zich ‘anti-life’ noemen, maar dat terzijde.

Het Reformatorisch Dagblad bracht een interview met een vrouw – ‘Sonja’ genoemd – die op het laatste moment, in de wachtkamer van een abortuskliniek, op andere gedachten kwam en nu moeder is van een dochter van acht. Ze was zwanger geworden na een kortstondige relatie, en had zich in paniek gemeld bij de hulpverleningsorganisatie Fiom, waar men haar een abortus aanraadde.

“Ik vertelde dat ik van mijn kind hield en het wilde beschermen, maar dat ik in paniek was. De hulpverleenster deed, ongetwijfeld met de beste bedoelingen, alsof abortus niet iets moeilijks is. Ze raadde me aan niet naar mijn gevoel te luisteren en voor een abortus te kiezen.” Sonja volgde dat advies, maar in de wachtkamer van de kliniek drong pas echt tot haar door wat er stond te gebeuren. Ze vertrok. “Dit is nooit het beste voor een kind, dacht ik. En voor een moeder ook niet.” Haar boodschap: vijf dagen bedenktijd is cruciaal, er is tijd nodig om rustig na te denken en hulp te zoeken.

Het Nederlands Dagblad had een opiniebijdrage – niet noodzakelijkerwijze in lijn met de opvatting van de krant – met als kop ‘Die vijf verplichte dagen waren bijna niet te tillen’. Daarin vertelde Marleen Blootjens, studentenpastor aan de VU, hoe zij zelf afgelopen jaar om medische redenen een abortus had ondergaan. Haar ‘zeer gewenste’ kindje bleek zozeer beschadigd ‘dat haar bestaan niet met het leven te verenigen was’ en al voor de geboorte zou lijden. Nadat de finale diagnose was gesteld en een abortus de enige optie bleek, ging tot verbijstering van Blootjens en haar partner de vijf dagen bedenktijd in – die dagen waren ‘ondraaglijk zwaar’. Blootjens pleit voor een andere aanpak, ook bij abortus om niet-medische redenen, en ze verzet zich tegen het vooroordeel in christelijke kring dat vrouwen ‘lichtvoetig met abortus omgaan dan wel het gebruiken als uitgestelde anti-conceptie’. “Vervang de vijf dagen verplichte denktijd door een extra gesprek met een geestelijk verzorger, huisarts of abortusarts.”

Twee persoonlijke verhalen, die beide alle respect verdienen, en toch uitmonden in een andere conclusie – ziedaar de complexiteit van het leven, vooral als het gaat om de grenzen ervan. De term ‘niet te verenigen met het leven’ ken ik, ik ben zelf de vader van een kind dat slechts vijf kwartier heeft geleefd en dat, wettelijk gezien, geaborteerd had mogen worden. Daarmee zeg ik niets over de afweging van anderen. Na een jeugd in pro-life kringen ben ik afgestapt van het idee dat het hier gaat om absoluut goed tegenover absoluut kwaad, daarvoor is het schemergebied rond het begin en het einde te schimmig. Een wettelijke bedenkplicht past daar niet, wel goede zorg en begeleiding.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden