null Beeld
Beeld

Cees van der LaanBrief van de hoofdredactie

Beste lezer, houd voor ogen wat nog wél kan en mag

Vrijdagochtend, de lage zon zet de Zandmotor bij Kijkduin, mijn geliefde zwerfplek, in een schitterend strijklicht. Een woestijn aan zee van wilde hoopjes zandduinen, opschietend helmgras, meertjes en soms een luierende zeehond op het strand. Je kunt er echt alleen zijn. De lucht is kristalhelder, blauw. Kitesurfers laten zich ­verderop door de krachtige zuidwester de lucht in trekken. De ­coronacrisis lijkt ver weg en de avondklok tikt nog niet.

De telefoon gaat. Zullen we het gedicht van Marieke Lucas Rijneveld op het voorpagina zetten?

Denk je buiten, denk de wind door je haren, de regen, denk de ­zomer aan je zijde

denk de dagen langer en niet versomberen, denk aan hoe je straks ­terugkijkt op 

deze tijd, aan hoe bijzonder dat we met zijn allen binnen en er ­doorheen zijn gekomen

denk je bij iemand die warm en zacht, denk je de avond en steeds langer licht.

Dit is de laatste strofe van haar gedicht en wat mij betreft een oproep het optimisme in jezelf te vinden. Ze is bij mij aan het goede adres. Ook in zo’n lockdown, waarvan de teugels vanaf vanavond nog strakker worden aangetrokken, kun je in mogelijkheden denken en niet in wat even niet meer mag. Je kunt altijd nog langs het strand lopen en de zeewind opsnuiven. Of gaan vogelen, zoals we vrijdag schreven op de pagina’s 8 en 9 over het herontdekte ‘jaren-vijftig-buitenleven’, waarbij een foto was afgedrukt van mijn favoriete vogel, het baardmannetje. Mijn nieuwe racefiets (een volledige carbon ­Bianchi, via Marktplaats tweedehands op de kop getikt) staat als een ongeduldig Italiaans veulen in de woonkamer mooi te wezen. Kom op, we gaan fietsen!

Even boven de alledaagse werkelijkheid uitstijgen

Zo’n gedicht van de winnaar van de prestigieuze Britse Booker International Prize – voor haar in het Engels vertaalde De avond is ongemak – biedt troost en hoop. Net zoals een leeftijdgenoot van Rijneveld, de Amerikaanse Amanda Gorman, tijdens de inauguratie van Joe Biden tot president van de Verenigde Staten, de diep verdeelde natie omarmde met The Hill We Climb. Jonge talenten die oudere generaties een kontje geven.

We plaatsen wel vaker een gedicht prominent in de krant. De laatste was van rapper Typhoon, op de voorpagina van de kerstkrant van vorig jaar. Maar het moeten uitzonderingen blijven, vind ik, om even boven de alledaagse werkelijkheid uit te stijgen en voorbehouden aan bijzondere momenten. Maar toen ik het gedicht las, was ik verkocht.

Op de dag dat voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog een nationale avondklok van kracht wordt, moeten we dat moment markeren. Dat doen we doorgaans met nieuwsberichten, verhalen en interviews, maar het kan ook met iets van buiten de journalistieke lijntjes. Een gedicht dus, als hoofdkussen waarop we even ons ongenoegen te ruste kunnen leggen.

Het was ook de week van de tientallen kookrecepten die we van u toegestuurd kregen op mijn verzoek. Zoals ik vorige week meldde gaan we die op een of andere wijze publiceren. Ik heb niet gezegd hoe, want ik wilde eerst zien of de ingestuurde recepten verder reiken dan de traditionele stamppotten en maaltijden van aardappelen, vlees en groente. Op Twitter werd er al geschamperd dat Trouw wil gaan bezuinigen op de kookrubriek door recepten van lezers te publiceren. Dat is geenszins het geval, maar we werken wel aan een nieuwe opzet. Binnenkort hoort u meer.

Sterkte toegewenst tijdens de avondklok.

Trouw-hoofdredacteur Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden