Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Beste Abdallah O., mijn haat zul je niet krijgen

Beste Abdallah O.

Zoals vele Europeanen die in deze rare dagen andere dingen aan hun hoofd hebben, heb ik besloten dat je mijn haat niet zult krijgen. Niet dat je die niet zou verdienen, maar in getroebleerde tijden zijn we hier vooral op zoek naar het positieve, zoals onderlinge solidariteit en behulpzaamheid. Dat doen beschaafde volkeren in tijden van pandemie.

Afgelopen zaterdag liep je door het stadje Romans-sur-Isère (33.000 inwoners), waar je was opgevangen en een baan had gekregen. Met een mes in de hand maakte je op die dag zeven onschuldige slachtoffers: twee doden en vijf gewonden naar wie onze compassie nu gaat. Zeven vreedzame mensen die in deze dagen van gedwongen opsluiting even in de buitenlucht wilden vertoeven.

Zeker, we waren even verrast, bezig als we waren om nu al over een betere wereld, een post-corona-wereld te fantaseren. Ineens werden we ingehaald door die oude en muffe wereld van gisteren. Eentje vol rancune, religieus fanatisme en vernietigingsdrang, die zich aan de islam vastklampen om hun gif te verspreiden. Het was alsof we een oude, vergeten trommel hadden gevonden vol groen beschimmelde boterhammen. Wat doe je in dit geval? Je gooit de meurende inhoud weg en zet de trommel onder de warme kraan. Dat is wat de Franse pers gisteren deed. Op de voorpagina’s van Libération of Le Parisien was niets van je misdaad te vinden. Le Figaro had een foto van politiemensen geplaatst, maar pas op pagina 22 werd het onderwerp behandeld.

Wat had je dan verwacht?

Volgens getuigen heb je meerdere keren Allahu akbar geschreeuwd en na je misdaad heb je op je knieën soera’s uit de Koran opgezegd. Niet bijster origineel. Bij jou thuis vond de politie een tekst van je hand waarin je je beklaagde dat je tussen kafirs, ongelovigen, moest leven (overigens telt dit stadje een moskee die je regelmatig bezocht). Wat had je dan verwacht toen je asiel in Frankrijk aanvroeg om aan de ellende van je land van oorsprong, Soedan, te ontsnappen? 

In 2016 kwam je in Frankrijk aan vanuit Italië. De Fransen waren zo gul (of naïef?) om jouw verzoek tot opvang te aanvaarden. Je krijgt zelfs een verblijfstatus voor tien jaar! In het vinden van opleiding en baan tot leerbewerker werd je door de Secours Catholique begeleid. Deze fantastische organisatie zorgt voor 1,3 miljoen armen in Frankrijk, onder wie 600.000 kinderen.

Meurende beschimmelde etensrestjes 

Secours maakt geen onderscheid tussen autochtonen en migranten en is direct verbonden met de Franse katholieke kerk. Maar voor jou blijven je weldoeners kennelijk ‘ongelovigen’ die ook het mes zouden verdienen. Je hoeft natuurlijk voor je opvang en begeleiding door kafirs niet dankbaar te zijn. Anders dan in Soedan waar zelfs kinderen worden geëxecuteerd, zul je in het beschaafde Frankrijk niet voor je leven hoeven te vrezen.

Het is nu zaak om je misdaad als de meurende beschimmelde etensrestjes van de trommel te behandelen. En, eerlijk is eerlijk, als ik niet aan alweer een corona-onderwerp had willen ontsnappen, had ik aan jouw trieste bestaan geen woord vuil gemaakt.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden