ColumnMarijn de Vries

Anouk Vetter ging in plaats van 800 meter rennen op zoek naar zichzelf

Beeld Trouw

Hallo, daar ben ik weer. Een dochter rijker is het tijd het gewone leven op te pakken. Voor het eerst in maanden zat ik gistermiddag weer afgezonderd in onze studeerkamer sport te kijken. Het NK indoor atletiek. Met Anouk Vetter, meerkampster. Meerkampers zijn de mooiste sporters die er zijn, vind ik. Ze kunnen alles. Supermensen.

Anouk had zich al een tijdje niet op de atletiekbaan laten zien. Na het WK in Doha, in oktober vorig jaar, had ze een time-out genomen. Waarom, dat had ik door mijn zwangerschapsverlof gemist. Of was dit de eerste keer dat ze erover sprak?

Hoe het ook zij: wat me het meest opviel in een reportage over haar, was niet wat ze zei, maar haar gezicht. Het was bijna niet hetzelfde gezicht, dat van oktober vergeleken met het gezicht van nu. Toen vielen de diep donkere kringen onder haar ogen misschien niet zo op, maar met het vergelijkingsmateriaal van nu is het verschil schrikbarend.

Uitdrukkingsloos

Ik kan me voorstellen dat Anouk de beelden niet met plezier terugkijkt, maar ik ben benieuwd wat haar het meest opvalt. Of het ook de donkere kringen zijn. En de wasachtige uitdrukking, op het moment dat ze besluit haar meerkamp te staken en de afsluitende 800 meter niet meer te lopen.

Het commentaar van verslaggever Jeroen Stekelenburg is veelzeggend: niemand weet goed wat er aan de hand is. Alleen dat Anouk zichzelf niet echt op kon peppen voor dit toernooi. Zeker omdat haar gezicht vrij uitdrukkingsloos blijft, is het moeilijk raden.

Wat er gebeurt, daar op die atletiekbaan in Doha, hoor ik nu: Anouk neemt een levensbepalende beslissing. De eenvoudigste weg zou zijn de 800 meter gewoon te lopen, het toernooi af te sluiten en haar status als topsporter en de daarbij behorende financiën te behouden.

Maar eenvoudige wegen zijn er niet om bewandeld te worden als je écht iets wilt bereiken. Iets bereiken lukt alleen als je dat voor jezelf doet. Niet als je dat voor de bühne doet. Voor de mensen die iets van je verwachten. Voor je vader, die je coach is. Dat was misschien wel het moeilijkste, vertelt Anouk. Dat ze haar vader moest teleurstellen. Want zo zag zij het.

Op de surfplank in Sri Lanka

Logisch. Al jaren werken ze samen. Samen hebben ze de geleidelijke weg omhoog ontworpen, uitgevoerd, tot vervolmaking gebracht.

Een goede uitslag op het WK lag in de lijn der verwachting. Zeker omdat ze fysiek top in orde was. Een reden te meer om dat stemmetje in haar hoofd al maanden het zwijgen op te leggen. De twijfel. De weerzin.

Tot het knapte. Op het moment suprême. Alsof je pas voor het altaar beslist dat je toch niet trouwen wilt. Je ziet het in films, maar ik vraag me altijd af of het ook in het echt gebeurt. Bij Anouk gebeurde het. Ze nam de beslissing van haar leven. Draaide zich om, en ging in plaats van 800 meter rennen op zoek naar zichzelf.

Op een surfplank in Sri Lanka kwam ze tot de ontdekking dat ze haar gevoel meer moest toelaten, wilde ze de draad in haar sport weer oppakken. En dat is gelukt, geen twijfel mogelijk. Kijk maar naar haar gezicht. De donkere kringen zijn weg. Het wasachtige is eraf.

Of, zoals ze zelf zegt: ze heeft het masker dat ze altijd op had afgezet. Daarachter bleek ze toch geen supermens. Maar een sporter die net als ieder ander af en toe best een arm om zich heen en een luisterend oor mag accepteren.

Marijn de Vries

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden