filmrecensie

‘An Elephant Sitting Still’ maakt zo mismoedig dat je je vastklampt aan de momenten van tederheid

Beeld uit ‘An Elephant Sitting Still’, met Wang Yuwen en Peng Yuchang.

An Elephant Sitting Still
Regie: Hu Bo.
Met Peng Yuchang en Wang Yuwen.
★★★☆☆

Hoe onderga je een bijna vier uur durende film die je tergend langzaam de totale misère in trekt? Wetende dat de 29-jarige Chinese regisseur Hu Bo kort na voltooiing van zijn speelfilmdebuut zelfmoord pleegde? Het is naar, zonder meer, maar het dwingt ook respect af dat de regisseur blijkbaar zo genadeloos eerlijk uitdrukking heeft gegeven aan zijn gevoelens. De wereld is een woestenij. Daar komt het wel zo'n beetje op neer als je de levens van enkele inwoners van een kleine, grijze industriestad in het noorden van China een tijdje volgt.

Een van de eerste huiveringwekkende gebeurtenissen is nota bene een zelfmoord. Een man betrapt zijn vrouw met zijn beste vriend en springt het raam uit. De scène voltrekt zich stilletjes, zonder aangezet drama, en dat geldt eigenlijk ook voor de rest van de film, die opgetrokken is uit koude, winterse taferelen.

Je zou de 16-jarige schooljongen Wei Bu de spil kunnen noemen. Hij neemt het op voor een vriend en duwt een pestkop de trap af. De plaaggeest komt in het ziekenhuis terecht, en Wei Bu zet het op een lopen. En zo zijn er meer die zich uit de voeten maken, zoals Wei Bu's klasgenote die een affaire heeft met een oudere schoolmedewerker, en Wei Bu's gepensioneerde buurman die door zijn familie aan zijn lot wordt overgelaten en het verpleeghuis in wordt gekeken. Ondertussen is het koud, doet de verwarming het niet en lekt het toilet.

Hu Bo schetst een wereld die van wreedheid en hopeloosheid aan elkaar hangt. De mens is jaloers, wantrouwend, manipulatief, agressief en heel erg eenzaam. En terwijl je kijkt, uur na uur na uur, word je behoorlijk mismoedig. Je klampt je vast aan de schaarse momenten waarop iemand wel tederheid toont, of waarop iemand begint over de olifant uit de titel. Er schijnt een circusolifant te zijn in de stad Manzhouli die de hele dag stil zit met zijn ogen dicht. Lang nadat de film voorbij is, denk je aan de olifant. Heeft hij zijn ogen dicht omdat hij de ellende niet wil zien? Zit hij stil omdat het leven hem heeft verlamd? Is de olifant niet het symbool van geluk en wijsheid?

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden