null Beeld

De vraag vanMonic Slingerland

‘Amersfoort aan Zee’, dat vonden we in 2008 nog grappig. Nu nog steeds? 

Monic Slingerland

De zeespiegel stijgt. Is dat zorgelijk of paniek om niks? We merken er nog weinig van.

De stijging van de zeespiegel, wat betekent dat concreet? Ik probeer het me voor te stellen terwijl ik in mijn woonkamer sta. Begane grond, zicht op een riviertje, gelegen in de polder. Het is hier droog dankzij de dijken. Hoe het zit met het NAP weet ik niet precies. Ik zoek het op. De polder ligt op zo’n vijf meter beneden NAP. En het land zakt hier. Slappe veengrond, dus bodemdaling. Als het zeewater stijgt met vier, vijf meter en we doen verder niets, kan ik hier straks niet meer staan. Ik probeer me voor te stellen hoe het water stijgt, het huis binnenloopt en tot halverwege de ramen komt. Het zal zout water zijn, ook nog. Of een mengsel van zoet en zout water.

Zo verontrustend als de berichten zijn, zo weinig is er nu nog van te merken. In Nederland tenminste, want elders op de wereld merken mensen er wel wat van. Fotograaf Kadir van Lohuizen heeft dat vastgelegd. Zijn foto’s gaan over dorpen en steden, over Groenland, Miami, New York, Kiribati, de Marshall-eilanden, Fiji, Jakarta, Bangladesh, Papoea-Nieuw-Guinea, Panama, waar het water dichtbij de huizen komt of zelfs tot in de huizen. Ver weg van de polder.

We hebben geleerd dat we water de baas zijn

Maar ook Nederland is een land aan zee, en een delta met al die rivieren. Dat betekent dat als de zeespiegel flink stijgt, rivieren hun water niet meer in zee kwijt kunnen. Als we niets doen stroomt de zee via de rivieren ons land binnen. Het gevaar komt dan dus van twee kanten.

Na de watersnoodramp en de Deltawerken hebben we geleerd het water te zien als een vijand die gevaarlijk is, maar die we de baas kunnen zijn, die we aankunnen. Nederland beheerst immers de beste waterweertechnieken van de wereld. Het lijkt me geen houdbare stelling. De watersnoodramp was nog een lokale ramp. Klimaatproblemen zijn mondiaal. En ze hangen samen met ons gedrag, ons gebruik van energie, onze levensstijl.

De tekening van Len op de opiniepagina van woensdag (27 oktober) laat precies de verwarring zien. ‘Dat speelt pas in 2100’ krijgt het kind te horen, met water op de achtergrond. Een harde boodschap in lieflijke pastels. Dat stijgende water, dat komt pas over heel lange tijd. Nog niks van te merken, niks aan de hand. We kunnen voorlopig gewoon doorgaan. Na ons de zondvloed.

Om deze polder droog te houden zijn wel steeds dijkverhogingen en -versterkingen nodig geweest. Dat is te zien aan huizen die ooit over het water uitkeken en nu een dijk voor de ramen hebben. De dijken zullen weer flink hoger en breder moeten worden als we hier willen blijven wonen. In 2008 lachten we nog om het beeld dat Amersfoort aan zee zou komen te liggen. Dat is nu toch niet meer zo grappig.

Maakt u zich zorgen over de stijging van de zeespiegel of vindt u het paniek om niks?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres.

Monic Slingerland is chef van de opinieredactie. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op woensdag verschijnt een selectie van de antwoorden.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden