Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Amerikanen hebben een onjuist beeld van de belastingen

Opinie

James Kennedy

James Kennedy © Jörgen Caris
Column

Een inkomstenbelasting betalen van 94 procent. Dat is geen tarief uit de tijd van de Sovjet-Unie, maar het was het belastingtarief voor Amerikaanse topinkomens in 1944. 

De Republikeinen, die net hun plannen hebben gepresenteerd om het belastingstelsel te hervormen, zijn niet zo conservatief dat ze terug willen naar die tijd. Wel lijken ze de grootste verschuiving te veroorzaken binnen het Amerikaanse belastingbestel in dertig jaar, met voorstellen om belastingen te verlagen en heffingskortingen te vereenvoudigen.

Lees verder na de advertentie

In tegenstelling tot de indruk die veel Europeanen hebben van Amerikanen, betalen ze in beginsel hun belastingen graag, zolang die het algemeen belang financieren. Maar ze willen niet dat hun belastinggeld wordt gebruikt om mensen - 'parasieten' - te ondersteunen die zelf niets bijdragen. En het is dit wantrouwen dat de huidige politiek nog steeds bepaalt.

Hoe is dat gekomen? De VS heeft nu ongeveer een eeuw een 'federal income tax', die laag begon, maar tijdens de wereldoorlogen en de economische crisis van de jaren dertig omhoog sprong. Tot de Tweede Wereldoorlog betaalden de meeste Amerikanen niet of nauwelijks inkomensbelasting aan de federale overheid in Washington. Het hoogste belastingtarief - dat in 1944 uitkwam op 94 procent - was niet bedoeld voor mensen die hun inkomen haalden uit arbeid, maar voor de kleine groep zeer rijken die rentenierden. Door andere regels konden ze hun afdracht vaak beperken tot 'slechts' 60 of 70 procent van hun inkomen, maar in vergelijking met de huidige tarieven was dat nog steeds ongekend hoog. De rijkste Amerikanen betalen nu 39 procent belasting, en de plannen zijn om het verder terug te brengen naar 35 procent.

Uiteraard wordt het beeld vertekend als we alleen kijken naar de topinkomens. Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn de tarieven redelijk stabiel gebleven voor de overige inkomens. Amerikanen met een jaarlijks inkomen tot 100.000 dollar betaalden tussen de 21 en 31 procent van hun inkomen aan de federale overheid - los van eventuele aftrekposten. Inwoners met een inkomen tot 50.000 dollar tussen de 16 en 25 procent. Alleen de allerarmsten met een inkomen tot 10.000 dollar kenden grotere schommelingen: tussen de 2,3 en 22 procent. Het tarief ligt nu in Amerika net boven de 10 procent (in Nederland is het laagste tarief 37 procent).

Veertig procent van alle belastingen wordt betaald door de rijkste één procent van de bevolking

Onjuist beeld

Ook al waren er schommelingen, de tendens was om de belastingtarieven te verlagen. John F. Kennedy was de eerste president die het mes zette in de belastingen om zo de economie een impuls te geven. Maar vooral Ronald Reagan maakte er in de jaren tachtig een punt van om de belastingen te verlagen. Overal in de wereld gingen toen de belastingen omlaag, omdat overheden in een globaliserende economie wilden voorkomen dat bedrijven vluchtten naar belastingparadijzen. In Nederland zakte het hoogste belastingtarief vanaf de jaren negentig van 72 naar 52 procent. Maar in de VS werd deze trend vooral gevoed door een toenemende onwilligheid om voor de 'undeserving' te betalen. Vaak lag er racistisch denken aan ten grondslag; witte burgers wilden niet betalen voor zwarten in de bijstand. Later verschoof de aandacht naar de 'illegale' migranten die - in tegenstelling tot de werkelijke cijfers - in de publieke opinie meer verbruikten dan dat ze bijdroegen via belastingen. Er is ook een grote groep Amerikanen die geen inkomensbelasting betaalt; 45 procent van alle huishoudens is hiervan vrijgesteld wegens gebrek aan inkomen of door belastingkortingen.

Veel Amerikanen hebben een onjuist beeld van de belastingen. Ze denken dat ze zelf te veel belasting betalen, maar beseffen niet dat veertig procent van alle belastingen betaald worden door de rijkste één procent van de bevolking. Ze kijken ook niet naar het effect van accijnzen, die de hele bevolking belasten. Ze steunen belastingverlaging voor de rijken om de economie te stimuleren, maar zien niet dat hiermee de inkomensverschillen alleen maar vergroot worden.

Vreemd dat veel Amerikanen zich vooral zorgen maken over misbruik van de belastingen door de armen in plaats van door de rijken.

Meer columns van James Kennedy leest u hier


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Veertig procent van alle belastingen wordt betaald door de rijkste één procent van de bevolking