Beeld Trouw

Column Rob Schouten

Altijd als ik ons koningspaar in het buitenland zie word ik bevangen door mededogen

Het koningshuis maar weer eens... Hè ja, zei Mietje met de kalfsogen... Dat ‘huis’ ook... Het verzorgingshuis, het rijtjeshuis, het Pietenhuis, en dus ook het koningshuis. Maar wat is er eigenlijk zo huiselijk aan? Thuis zien we ze niet, pas als ze naar buiten komen krijgen we ze te zien. Maar hoe ziet de keuken er bij hen uit, de wc? Wanneer wijdt Omroep Max een ‘Bed & Breakfast’ aan ze? Ze leven in een glazen huis, wordt er beweerd, maar dan toch van een soort melkglas waar we niet doorheen kunnen kijken.

Nee, het is eigenlijk het koningsuithuis. Altijd als ik ons koningspaar in het buitenland zie voor een staatsbezoek of een ander representatief akkefietje word ik bevangen door een vorm van mededogen en denk ik: laat ze er maar een fikse vergoeding voor krijgen, met in gedachten wat Prins Constantijn, ’s konings broeder, onlangs bij gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag vertelde, namelijk dat toen hij ontdekte een koningszoon te zijn, dacht: mijn leven is over.

Taj Mahal

De prijs der bevoorrechting. Ik kan me voorstellen dat een koningshuis een nuttig instituut in een democratie is omdat je erbij kan denken: blij dat ik er geen deel van uitmaak. Zo waren Willem-Alexander en Máxima, onze vorsten, afgelopen week op staatsbezoek in India. Als er nou één land is waar je je ogen uitkijkt dan India wel. Ik ben er twee keer geweest en als iemand zou zeggen: hier heb je een ticket, zou ik zo weer gaan: de geuren, de kleuren, de mensen, de Taj Mahal, de tot hotels omgetoverde paleizen, de onvoorstelbare hoeveelheid mensen op de been, de avondval op het platteland, ik weet het, het zijn allemaal clichés, maar terecht.

Ik volgde de majesteiten een beetje want de lui van de televisie dachten: de Nederlander zal wel geïnteresseerd zijn in zo’n vorstelijke visite. Zo zag ik ze op een voorplecht staan midden op een indrukwekkende rivier. Een leuk boottochtje, dacht ik nog, en ik herinnerde me hoe ik zelf daar ooit met een boot naar een wit waterpaleis voer op een prachtige nevelige ochtend, maar nee, ze moesten naar interessante waterwerken gaan kijken waar Nederland geld in had gestoken en er iets van vinden. En in Delhi, waar ik nog een sprookjesjurk voor mijn dochters heb gekocht en een pashmina shawl voor een geliefde, legden ze een krans bij het Gandhi-monument. En aldoor Stef Blok achter je, de volmaakte lakei weliswaar want dat betekent minister, ‘dienaar’, maar daar word je toch ook doodzenuwachtig van.

Onnozelste zakenreisje

Koningin Máxima met een hoed als een wagenwiel te midden van al die gehoorzaam knikkende Indiërs: ‘We hebben natuurlijk heel mooie projecten gezien!’ En tot slot een persconferentie met zorgvuldig goedgekeurde vragen, gevolgd door tot in de puntjes overdachte antwoorden. Het onnozelste zakenreisje, een bezoek aan een buitenlands congres lijkt me al verkieslijker. Koning Willem-Alexander die, hoogtepunt voor hém, er eigenhandig naartoe was gevlogen, hield een mooi praatje over gelijke kansen voor alle Indiërs, waarbij iedereen dacht, hij leert de hindoes een lesje, maar ik dacht: hij weet ervan, hij heeft het over zichzelf.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden