Column

Als we aan de soep zitten, vraag ik aan m'n vader of hij bang is om dood te gaan

null Beeld Trea van Vliet
Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen?

Trea van Vliet

Het is een regenachtige dinsdag en we zitten in een hotel dat eigenlijk gesloten is. De eigenaar liet ons binnen toen hij mij en m'n vader zag rondscharrelen op het parkeerterrein. Koffie hebben we altijd, zei hij. Hij is nu een lunch voor ons aan het maken in de keuken die eigenlijk ook dicht is. Soep voor mij, een uitsmijter voor mijn vader.

Daar zitten we dan, in de lege eetzaal.

Pap heeft darmkanker.

We zijn vanochtend naar het ziekenhuis geweest voor de uitslag en de prognoses.

Mijn vader en ik stonden er niet alleen voor: Wim was mee, de mentor van mijn vader, een gepensioneerde boer uit Zeeland die als een oudere broer is voor mijn vader. De teamleidster van de instelling waar mijn vader woont was er ook.

Zenuwen

Het spreekuur liep uit. Toen we na ruim een uur wachten eindelijk met de hele optocht naar binnen mochten, deelde mijn vader de arts knorrig mee dat hij een uurtarief van 75 euro hanteert en dat hij alleen contante betalingen accepteert.

Ik moest giechelen, vooral van de zenuwen.

De arts bracht het slechte nieuws. Ze keek daarbij naar iedereen behalve naar mijn vader.

Hoe erg het precies is, weten ze niet. Het onderzoek om daarachter te komen, de coloscopie, is te belastend voor mensen als mijn vader. Een team chirurgen gaat nu vergaderen over de vraag of ze het aandurven om te opereren zonder te weten wat ze precies zullen aantreffen, daar horen we nog van. En als we niks doen is het in een paar maanden voorbij.

Zo gingen we weer naar huis.

In de auto was het stil.

We weten allemaal dat mijn vader nog lang niet dood wil. Hij wil nog boten bouwen, rijk worden, anti-kraak wonen met mij en een paar vluchtelingen, op cruisevakantie en bij de volgende huldiging van Feyenoord zijn. Dat deze voornemens en verlangens niet allemaal reëel zijn doet niets af aan zijn levenslust.

Weinig zin

Ik vraag m'n vader of hij zin heeft om nog ergens te gaan lunchen. Heeft-ie, want dat heeft hij namelijk altijd. Hij heeft altijd al eens naar Huys ter Schelde gewild, daar kunnen we vandaag wel naartoe vindt hij.

Het bleek een hotel te zijn en geen restaurant, en gesloten bovendien, maar goed, we mochten naar binnen en daar zitten we dan. In de lege eetzaal. Als we aan de soep en de uitsmijter zitten, vraag ik aan m'n vader of hij bang is om dood te gaan.

Mijn vader neemt de tijd om zijn mond leeg te eten. Zegt dan kalm: "Ik durf te stellen dat dat weinig zin zou hebben".

Hij komt moeizaam overeind, strompelt naar de piano in de serre en begint het Ave Maria te spelen.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. De komende weken schrijft ze op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Lees hier meer verhalen van Trea van Vliet over haar vader.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden