COLUMN

Als ik voor de keus stond, zou ik adoptie altijd verkiezen boven draagmoederschap

Sylvain Ephimenco Beeld Trouw

Gisteren om 14.37 uur werd op aarde het 235.288-ste kind van die dag geboren. Vanaf 1 januari 2018 00.00 uur tot diezelfde tijd gisteren stond de teller op 122 miljoen geboren kinderen. 

Zo kun je komen tot de schatting, dat voor heel 2018 het aantal geboorten wereldwijd de 140 miljoen zal naderen­­.

De site worldometers.info is handig en houdt per seconde­­ heel wat gegevens voor ons bij. Zo mag je ervan uitgaan dat een deel van die pasgeborenen helaas zal belanden in de worldometers-statistiek van 831 miljoen mensen die ondervoed zijn. En misschien zal een aantal van hen door hongersnood sterven (gisteren tot 15 uur waren dat er op die dag 19.147). Misschien zullen geborenen uit de allerarmste kringen door echtparen uit het rijke Westen worden geadopteerd, hoewel wereldwijd de adoptiebereidheid flink aan het kelderen is. Na het ‘topjaar’ 1980, waarin 1599 kinderen uit het buitenland in Nederland werden geadopteerd, was dat aantal in 2014 al gedaald tot 354.

Kennelijk heeft het verschijnsel adoptie de demografische explosie niet kunnen of willen volgen. Deze week stond in de berichten dat draagmoederschap in Nederland min of meer ingeburgerd zal raken. Twee klinieken zullen draagmoederschap voor homoparen mogelijk gaan maken. Ik kan me de eerste gevallen van vrouwen herinneren die, al dan niet tegen betaling, hun buik ter beschikking stelden aan derden. Het was in de jaren tachtig en het debat erover was nogal fel. Door tegenstanders werd zelfs een parallel met prostitutie getrokken. Een extreem en onterecht standpunt. Wel werd er stilgestaan bij de waardigheid van de vrouw met ‘leenbuik’ in tijden van emancipatie. Was het allemaal wel ethisch?

Het existentiële vraagstuk 

Ik durf op deze vraag nog steeds geen helder antwoord te formuleren. Hoe zou ik zijn opgegroeid als ik had geweten dat ik twee keer was afgestaan? De eerste keer door een biologische moeder die haar eicel­­ doneerde, en de tweede keer door de vrouw die mij negen maanden lang had gedragen. Dat maakt het existentiële vraagstuk nog ingewikkelder. Liever­­ niet, zou mijn reactie misschien zijn: ga niet met een koevoet de natuurwetten openbreken. Dit heeft overigens niets te maken met het vermogen van een homostel om een kind liefdevol op te voeden. Ik ken genoeg voorbeelden van homo’s die een of meerdere kinderen hebben geadopteerd en een fantastisch gezin vormen, vol genegenheid en warmte.

Gisteren citeerde het Reformatorisch Dagblad René Hoksbergen, emeritus hoogleraar adoptie over draagmoederschap: ‘Er is alleen een belang voor de wensouders. Zíj willen een kind. Dat wordt zo een consumptieartikel. Het recht van het kind om bij de eigen ouders te mogen opgroeien wordt genegeerd.’ Dit laatste is overigens even geldig voor een kind dat door adoptie zijn biologische nest moet verlaten. Laat ik het dan zo formuleren: als ik voor de keus stond, zou ik adoptie altijd verkiezen boven draagmoederschap.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Lees meer columns op trouw.nl/ephimenco.

Lees  ook:

Homostel met babywens kan nu ook in Nederland terecht

Voor homoseksuele wensouders met een draagmoeder openen volgend jaar twee Nederlandse klinieken hun deuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden