null Beeld
Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Als ik ervoor zou pleiten om blanke voetballers alleen door blanke journalisten te laten interviewen, wat zou ik dan zijn?

In zijn opiniebijdrage vrijdag in deze krant signaleert Gert Jan Geling dat ook aan Nederlandse universiteiten een klimaat van ‘woke bias’ heerst. Een klimaat van sectaire onverdraagzaamheid (mijn woorden), ‘politisering en activisme wanneer het gaat om onderwerpen als de islam, gender, postkolonialisme, migratie en diversiteit’. Een literaire illustratie hiervan werd vrijdag in de Volkskrant op een volle opiniepagina gegeven. Zwarte activiste en journaliste Janice Deul maakte zich boos over het feit dat een blanke schrijfster, Marieke Lucas Rijneveld, de opdracht kreeg om poëzie van de zwarte Amerikaanse Amanda Gorman te vertalen. Deul vond het ‘een onbegrijpelijke keus’ die op sociale media bij vele zwarte reaguurders ‘pijn, frustratie, woede en teleurstelling’ veroorzaakte. ‘Soort bij soort’ is het parool van het woke-evangelie volgens Deul.

In zijn Trouw-bijdrage vroeg Geling zich af hoeveel wetenschappers er nog zijn die ‘een tegengeluid tegen de groeiende woke-invloed durven te laten horen’. Als je in gijzeling wordt genomen door een extremistische minderheid ‘racialisten’ durf je misschien alleen zachtjes tegen te sputteren of, erger, je laat je door het stockholmsyndroom bedwelmen.

De raid van Deul op haar huidskleur is waarschijnlijk de druppel geweest

Dit laatste overkwam schrijfster Rijneveld vrijdagmiddag toen ze haar besluit kenbaar maakte om haar vertaalopdracht terug te geven. De kritieken die ze de laatste dagen moest incasseren waren niet mals, maar de raid van Deul op haar huidskleur is waarschijnlijk de druppel geweest. ‘Geschrokken door de ophef’ rond haar persoon besloot ze de opdracht terug te geven, maar let op: “Ik heb begrip voor de mensen die zich gekwetst voelen door de keus van Meulenhoff om mij te vragen.” Kun je nog dieper buigen voor intolerante lieden?

In den beginne leken al die ‘emancipatoire’ bewegingen verfrissend. Maar al snel verschenen achter het masker de rigide gelaatstrekken van een raciale gedachtepolitie. Meestal aangevoerd door zwarte activisten die door blanke nuttige idioten worden gesecondeerd. Voorbeelden te over, zoals het essay van NRC-redacteur Sabrine Ingabire, waarin ze stelde dat blanke journalisten opdrachten krijgen die ‘aan zwarte mensen toebehoren’, want ‘zwarte mensen zijn beter in staat om andere zwarte mensen te interviewen’. Het begint langzaamaan te wringen in het multi-etnische paradijs.

Mag ik dan straks mijn blanke blik nog laten gaan over de film Da 5 Bloods, waarin zwarte regisseur Spike Lee zwarte Vietnamveteranen in de hoofdrollen castte? Overigens, het boek Zwart, waar alleen zwarte schrijvers uit Nederland en Vlaanderen aan mochten bijdragen, heb ik wel ongeautoriseerd gekocht. Excuses daarvoor, maar mag ik misschien iets vragen? Als ik nu op deze plek ervoor zou pleiten om blanke voetballers alleen door blanke journalisten te laten interviewen, poëzie van bleekscheten alleen door blanke schrijvers te laten vertalen, zwarte schrijvers zou uitsluiten van een verhaalbundel met de titel ‘Wit’, of een nieuwe omroep zou promoten met als naam ‘Blank’, wat zou ik dan zijn? Juist: een doodgewone (woke) racist die naar een taakstraf solliciteert.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden