Column

Als hij Paul Blokhuis was tegengekomen, waren de laatste tien jaar van opa Rodrigo vrolijker geweest

Beeld Trouw

Zeker, het was een mooi interview, dat met staatssecretaris Paul Blokhuis (volksgezondheid) in Trouw vorige week. Maar halverwege het lezen drong de herinnering aan opa Rodrigo zich aan me op. 

Als het alleen aan deze staatssecretaris zou liggen, zou een pakje sigaretten 20 euro mogen kosten. Blokhuis: “Als jullie echt gezond bezig willen zijn, dan stop je met die gifstengels”. Het woord ‘gifstengels’ verraadt de onervarenheid van de niet-rokende politicus in deze materie. Het goudkleurige goedje uitsluitend als Satans instrument zien dat gebruikt wordt om teer en arsenicum in je lichaam te pompen, is te begrenzend. 

In die stengels ligt natuurlijk ook de belofte van een intens genot opgeslagen. Zo intens dat na het ene exemplaar in rook te hebben zien opgaan, je snel naar een nieuwe hunkert. Je mag dit verslaving noemen maar misschien is het ook hedonistische gulzigheid. En bespaar me nu uw goed gekalibreerde preken: het is een ex-roker die hier spreekt. 

Goed, je gaat ervan dood. Maar als hij Blokhuis met zijn prijsexplosie per pakje in de vorige eeuw was tegengekomen, had opa Rodrigo ontegenzeggelijk langer geleefd. Hij rookte drie pakjes Bastos zonder filter per dag. Juan Bastos (1817-1887) emigreerde naar Algerije en opende in 1838 zijn eerste sigarettenfabriek in Oran, op een steenworp afstand van opa’s bescheiden huis. Hoe had Rodrigo, eenvoudige arbeider, die 60 euro per dag (een fortuin, omgerekend in geld uit die tijd) kunnen ophoesten? Dan was hij ook de laatste tien jaar van zijn leven vrolijker geweest. 

Sissende longen

Lopen, lachen en zelfs praten met die twee sissende longen ging alleen nog als hij bereid was een enorme inspanning te leveren. Opa stierf in 1973 in een soort zuurstoftent. Ik mocht maar één keer naar hem zwaaien, maar dan wel vanachter een groot raam. Toen de medici vervolgens een ongeautoriseerde sectie op zijn lichaam pleegden, vonden ze in zijn borstkas twee kleine verschrompelde dingen die op verkoolde pannekoeken leken. Zoiets hadden ze niet eerder gezien, zeiden ze tegen de familie.

En moet ik nu over onze besloten vriendengroep beginnen die we wat jaartjes terug op Facebook hebben gemaakt? Zeven waren we in den beginne. Oudere jongeren uit het Vauvenargues-lyceum die samen met Gauloises, Camel en soms wat joints in rokerige ruimtes en kroegen waren opgegroeid. Maar plotseling was J.D. weg en gecremeerd. In onze schooltijd was hij een aparte verschijning met zijn Gitanes in geel maïspapier tussen de vingers. 

Twee jaar geleden was het de beurt aan F., die ons over zijn keelkanker informeerde. Hij leeft nog en zit nog steeds aan de Marlboro. Tot slot verdween J. – vroeger Gauloises-liefhebber, die hij met Cigarillo’s als tussendoor gebruikte – drie of vier maanden van onze radar vorig jaar. Hij is nu gelukkig terug, maar na een operatie heeft hij nog maar één long over. Wie ben ik dan om de Nederlandse staatssecretaris van volksgezondheid tegen te spreken (hoewel ik denk dat ons lichaam niet alleen een ‘tempel van de Heilige Geest’ maar ook een gevangenis kan zijn)?

Dertig euro per pakje mag ook.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Lees ook:

Paul Blokhuis: Van mij mag een pakje sigaretten wel twintig euro kosten

Eén euro worden sigaretten volgend jaar duurder, om in 2023 een tientje per pakje te kosten. En dat gaat staatssecretaris Paul Blokhuis (volksgezondheid) niet snel genoeg. Hij is niet gelukkig met de onlangs afgesproken prijsverhoging. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden