ColumnStevo Akkerman

Als er ook na uitverkiezing van de kansrijkere patiënten te weinig bedden zijn, wat dan?

Komt een man bij de dokter, zegt de dokter: “Ik heb goed nieuws en slecht nieuws, wat wilt u als eerste horen?”

“Eerst maar het goede nieuws.”

“Dat is dit: het coronavirus blijkt een dermate ontwrichtende werking te hebben, dat zelfs het duo Baudet-Hiddema uit elkaar gevallen is.”

“Maar die waren toch net weer bij ­elkaar?”

“Inderdaad, Hiddema had er spijt van dat hij in november was vertrokken, en Baudet had zijn ‘lieve vriend’ weer sans rancune in de armen gesloten, maar nu heeft de oude advocaat zich alsnog bedacht. De grote leider – zo spreekt hij Baudet aan – is hem te wappie geworden met zijn coronawegwuiven. Het lijkt verdorie wel ‘populisme’, daar moet Hiddema niets van hebben.”

“Haha, en het slechte nieuws?”

“Het virus drijft ook de regering en het medische sector uit elkaar, tot aan het sterfbed toe.”

Daar kon de man niet om lachen, en laten we wel wezen, het is ook niet grappig meer. Dat een pandemie spanningen oproept is onvermijdelijk, maar inmiddels hebben we het over regelrechte confrontaties tussen kabinet en zorg. Het begon vorige week met de publieke strijd die Diederik Gommers aanging met ­minister Hugo de Jonge om de haperende vaccinatiestrategie los te wrikken, en nu zijn we al toe aan rechtszaken en spoedwetten.

Jij wel, jij niet

De samenloop kon niet ongelukkiger. Op hetzelfde moment dat ­minister Tamara van Ark aankondigde te willen verbieden dat patiënten bij een tekort aan ic-bedden geselecteerd worden op leeftijd, stapten ziekenhuizen naar de rechter om haar te dwingen tot het vergoeden van de extra ic-bedden die ze hebben georganiseerd. “Ons is gevraagd ons maximaal in te spannen het aantal bedden uit te breiden en alle bedden te beleggen”, zei een ziekenhuisbestuurder gisteren in het AD. “We vragen verpleegkundigen om soms wel twaalf uur per dag te werken. Dan is het wrang dat we de vergoeding niet krijgen waar we recht op hebben.”

Volgens de minister verlangen de betrokken ziekenhuizen geld voor meer bedden dan was afgesproken. Ik kan dat niet beoordelen, maar het klinkt nogal bureaucratisch als tegelijkertijd vanuit het veld gewaarschuwd wordt voor ‘code zwart’. Dat is de situatie waarin er zoveel meer patiënten zijn dan ic-bedden, dat gekozen moet worden: jij wel, jij niet.

Als er ook na uitverkiezing van de kansrijkere patiënten te weinig bedden zijn, wat dan? De artsenorganisatie KNMG heeft daar met de Federatie Medische Specialisten een draaiboek voor opgesteld, met als ­uiterste maatregel dat geselecteerd wordt op leeftijd, via generatie-categorieën van elk twintig jaar.

Het kabinet wil ‘met spoed het wetgevingsproces inzetten’ om dit onmogelijk te maken, meldde Van Ark de Kamer. Ik heb haar brief gelezen, en ik vond het een goede brief, want ja, ‘elk leven is gelijkwaardig’. Daarna las ik het KNMG-draaiboek, en dat vond ik ook goed, want er wordt duidelijk in aangetoond dat medische criteria hier niet meer toepasbaar zijn. Het kabinet kiest dan voor loting, de artsen kiezen voor leeftijd. Ik neig naar dat laatste, in het midden latend of dat voor mij goed of slecht nieuws is.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden