Opinie Defensie

Als de overheid het Klimaatakkoord serieus neemt, moeten de mariniers in Doorn blijven

Beeld Trouw

Blaas de verhuizing van de mariniers van Doorn naar Vlissingen af met het oog op het klimaat, betoogt Marcel Hendriks, kapitein-ter-zee van de technische dienst buiten dienst.

Er zit een prachtige scène in een docudrama over de val van de Berlijnse muur. De Russische ambassadeur – gespeeld door Peter Ustinov – overlegt met zijn adviseurs. Wat te doen? Staat van beleg uitroepen, Russische soldaten naar de grens sturen, het politbureau uit zijn functie zetten? De ambassade heeft de hele dag op instructies uit Moskou gewacht, maar het Kremlin zwijgt. Ook daar heeft radeloosheid de besluitvorming verlamd. De gelouterde diplomaat stuurt zijn staf naar huis met de woorden: ‘If you don’t know what to do, the best thing to do is... nothing’ (als je niet weet wat te doen, is het beste dat je kan doen: niets).

Dat is ook de lijn die mevrouw Visser, staatssecretaris van defensie, volgt als het gaat over het al-dan-niet verhuizen van de mariniers van Doorn naar Vlissingen. Zowel voor- als tegenstanders hebben goede argumenten. Het gaat om een afweging tussen regionale belangen en de belangen van de mensen die het aangaat. De gemoederen zijn inmiddels hoog opgelopen en er staat veel politiek kapitaal op het spel. De staatssecretaris, niet wetende wat te doen, schuift de beslissing steeds voor zich uit. En tijd kopen betaalt zich nu uit. Want uit onverwachte hoek dient zich het argument aan om de verhuizing af te blazen: het Klimaatakkoord.

Beter centraal wonen

Militairen zijn grootverbruikers van energie. Hun uitrusting en de vele kilometers die ze maken, zijn daar debet aan. Als ze al geen ijzervreters zijn, dan zijn het in ieder geval kilometervreters. Hoeveel tijd en geld daaraan op gaat, weet niemand. Bij een verhuizing van de kazerne van Doorn naar Vlissingen zal het aantal kilometers aanmerkelijk toenemen. De trainings- en oefenfaciliteiten liggen nu eenmaal niet in Zeeland. Er moeten dus veel meer zakelijke kilometers worden gemaakt. Daar komen ook de tijd en kilometers bij voor woon-werkverkeer. Het idee dat de mariniers en hun gezinnen wel in Zeeland gaan wonen is een gotspe. Elke militair weet: zo werk je in Vlissingen, zo word je met één pennenstreek weer overgeplaatst. Dus beter centraal blijven ­wonen.

In het Klimaatakkoord verbindt de rijksoverheid zich aan de inspanning om in 2030 het aantal werkgerelateerde kilometers ten opzichte van 2016 met de helft te verminderen. Dat is een enorme uitdaging waar Defensie zijn bijdrage aan moet leveren; het zal voor een groot deel die overheidskilometers op haar conto hebben. Ook niet makkelijk op te lossen, omdat Defensie over honderden locaties verspreid is en militairen met regelmaat worden overgeplaatst.

Lakmoesproef

Maar één ding is zeker. Als je de verhuizing van Doorn naar Vlissingen doorzet, wordt het nog moeilijker voor de overheid om die belofte waar te maken.

De beslissing al dan niet verhuizen lijkt op het eerste gezicht van beperkt politiek belang. Maar dat is het niet. Het Klimaatakkoord lijkt nu nog vooral te gaan over wat er technisch allemaal kan en wie wat gaat betalen. Maar het zal veel meer ingrijpen in allerlei besluitvormingsprocessen dan we nu willen onderkennen. Daarnaast is het al dan niet verhuizen een lakmoesproef van hoe serieus de overheid het Klimaatakkoord zelf neemt. Ze heeft er een handje van om burgers en bedrijfsleven allerlei zaken op te leggen, maar er zelf niet naar te handelen.

Mocht mevrouw Visser het idee hebben dat de Kamer nog niet gereed is voor het terugdraaien van de verhuizing, blijft het advies: do nothing.

Lees ook:

De militair anno 2018 vindt zijn gezin net zo belangrijk als het leger

De plannen voor verhuizing van de marinierskazerne naar Vlissingen, waarover de Tweede Kamer vandaag debatteert, stuiten op weerstand. Van oudsher stelden militairen hun privéleven helemaal in dienst van hun vak, maar dat verandert.

Zeeuwse Kamerleden: ‘Zeeland mag wel iets meer bravoure tonen’

De enige twee Zeeuwse Kamerleden zijn niet van dezelfde partij, maar trekken binnen de coalitie samen op. André Bosman (VVD) en Joba van den Berg (CDA) over de marinierskazerne in Vlissingen, het gevoel een achtergestelde provincie te zijn en problemen die de Randstad niet herkent.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden