null Beeld
Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Als bewust gevaccineerde kreeg ik plots heimwee naar mijn jonge protestjaren

Sylvain Ephimenco

Demonstreren is een recht. Mee eens. Maar soms kijk je, jaren later, met enige gêne naar je eigen protestgedrag van toen. Wat had ik bijvoorbeeld te zoeken op die grijze 19 oktober 1980 met duizenden anderen op de dijken die de kerncentrale Dodewaard omsloten? Met die anderen maakte ik mezelf wijs dat ik die dag die vileine kerncentrale, ultieme belichaming van het kwaad, aan het blokkeren was. Foei: ‘Dodewaard, ja Dodewaard moet diii-ch-t!’

Het was fris op die dijken en we aten gulzig de proletarische soep die onze vriendin Corline, dochter van tante Martie, enthousiast serveerde. Ik zie haar nu nog heel regelmatig als er weer een persconferentie over corona wordt uitgezonden. Ze serveert geen bouillon meer maar tolkt met weidse armgebaren achter premier Rutte. Zou ze misschien ook vinden, net als ik nu, dat kernenergie eigenlijk zo gek nog niet is?

En die fakkels die we trots omhoog hieven tijdens een avondoptocht tegen de neutronenbom in Rotterdam? Ook weer een bezigheidsdemonstratie met een paar honderd ernstige metgezellen die allen het hart op de juiste plaats droegen (twee derde deel links van het midden en één derde deel rechts). De volgende dag verklaarde minister van binnenlandse zaken Hans Wiegel dat die gekkies, daar in Rotjeknor, ‘geen gewone Nederlanders’ waren. Ik voelde me, met mijn tijdelijke verblijfsvergunning, vanzelfsprekend zwaar aangesproken.

Maar mijn allereerste Nederlandse demonstratie, op 29 september 1975, was een toevalstreffer. Ik was met haar kleindochter op bezoek bij oma Bauw in Amsterdam en zag plots de lange stoet door de straten slingeren: ‘Hun strijd onze strijd, internationale solidariteit!’ Twee dagen eerder waren vijf Spaanse verzetsstrijders (die politieagenten hadden vermoord) door Franco gefusilleerd. We sloten ons gedecideerd bij het protest aan. ’s Avonds op tv zag ik in een flits dat ook premier Joop den Uyl in mijn ‘eigen’ demonstratie had meegelopen en dezelfde leus had gescandeerd! Trots als een pauw koesterde ik heel lang dit wapenfeit, totdat ik jaren later las dat Joop die dag niet in Amsterdam maar in Utrecht had meegelopen.

Mijn laatste protest moet zijn geweest tegen de kruisraketten in 1983 in Den Haag (grootste demonstratie aller tijden met 550.000 mensen). Daarna vond ik dat je als journalist je politieke voorkeur niet ostentatief moest belijden. Een kwestie van onpartijdige onafhankelijkheid.

Maar zondag zag ik op het achtuurjournaal de demonstratie tegen de coronapas die voor twee­deling in de samenleving zorgt. Demonstranten die werden geïnterviewd hadden het over ‘gelijkheid en niet voor de verdeeldheid die je nu ziet in families’, over ‘met elkaar hand in hand staan, gevaccineerd of ongevaccineerd’, over ‘tegen polarisatie zijn, voor één samenleving en voor verbinding’. De conclusie van de NOS-journalist over deze demonstratie: “Extreme geluiden waren er ook maar die hadden zeker niet de overhand”. En toen kreeg ik, als bewust gevaccineerde, plots heimwee naar mijn jonge protestjaren.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden