Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Alpe d'Huez is de geur van pannekoeken, zand tussen de tenen en de hitte van de zomer in het hoofd

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Hij doemt op vanuit het niets, de motor. De man met het krijtbord, achterop, schrijft en draait zich om: 4 minuten en 11 seconden staat er op het ding gekalkt. Dat is de voorsprong die we hebben met nog zestien kilometer te gaan.

Hoe ik hier verzeild ben, weet ik nog steeds niet. Het ging loeihard vanuit de start. Vals plat naar beneden, we reden constant boven de zestig, alsof niemand de Rosière nog in de benen had. Iedereen wilde er vandoor vandaag. Want misschien kregen we de zegen van Chris Froome en zijn ploeg bottenbipsen - misschien mocht een vluchter winnen op Alpe d'Huez.

Lees verder na de advertentie

Alpe d'Huez. Als ik die naam hoor, denk ik aan de geur van pannekoeken, zand tussen mijn tenen en de hitte van de zomer in mijn hoofd. Mijn vader stond altijd te koken in die herinnering: Radio Tour wedijverde met het joelen van de afzuigkap.

Ik demarreerde of mijn leven ervan afhing. Elke aanval kon de juiste zijn. Aan de voet van de Madeleine waren we los. Schielijke blikken achterom. Ja, het peloton kwam tot bedaren, ineens reden ze breed over de weg. Mijn longblaasjes stonden op knappen. Met twee snelle slokken uit mijn bidon spoelde ik de bloedsmaak weg.

De mensenmassa lijkt te vertragen. Nog dichterbij te komen. Rode hoofden. Opengesperde monden. Klodders bier en speeksel vliegen in het rond.

Gelukkig ben ik geen slechte klimmer en liet het peloton ons redelijk begaan. Geen van ons was een bedreiging voor de gele trui van Thomas. En nu fiets ik hier, niet ver van de voet van Alpe d'Huez. We zijn nog met vier. De andere vijf moesten lossen, in de laatste vijf kilometer van de Croix de Fer, waar ook ik het lastig had.

Verschroeide vleesgeur

Ik loer naar mijn drie tegenstanders. Het wordt drukker in de bermen langs de weg. De voet van de Alpe, daar is hij, en plots fietsen we door een tunnel van lawaai. Geschreeuw. Getoeter. Motoren voor ons banen ons een weg. De mensen lijken uiteen te wijken om direct weer terug te golven: de gang waardoor we fietsen, is heel nauw. Verschroeide vleesgeur in mijn neus, staat daar een barbecue op straat? Rook, ik zie geen hand voor ogen, tranend en naar adem happend fiets ik verder, harder, mijn medevluchters schroeven het tempo op.

De mensenmassa lijkt te vertragen. Nog dichterbij te komen. Rode hoofden. Opengesperde monden. Klodders bier en speeksel vliegen in het rond. Blijven op mijn armen kleven, plop: een bel spuug spat op mijn stuur uit elkaar. Ik staar ernaar, kijk dan weer op en zie alleen maar hossen. Ontblote bovenlijven, joelen, gooien met allerlei soorten vocht. Een bezwete torso kletst tegen mijn schouder. Ik kijk opzij, recht in het gezicht van een dronken wankelende man. Hij grijpt zich aan me vast. Ik val. En val.

Mijn lichaam schokt en ik word wakker. Rechtop in bed. Even duurt het, dan weet ik: het was niet echt. Het was een nachtmerrie. Terwijl Alpe d'Huez opfietsen toch een droom zou moeten zijn.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend.

Lees ook:

De Apollo-vlinder wint de strijd om de Alpe d'Huez

Ook vandaag staat de Alpe d'Huez weer vol uitzinnige Tour de France-liefhebbers. Maar overnachten op de berg is er voor velen niet bij. Dankzij de Apollo-vlinder.

Deel dit artikel

De mensenmassa lijkt te vertragen. Nog dichterbij te komen. Rode hoofden. Opengesperde monden. Klodders bier en speeksel vliegen in het rond.