Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Alles wat in Syrië gebeurt, draagt de kiem in zich van nieuw, groter onheil

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Ik lees over het leven in de schuilkelders van Oost-Ghouta, een plaatsnaam die nog wel even in het geheugen zal blijven hangen, al weet je nooit hoe lang. “Als het bombarderen heviger wordt, krijg ik het gevoel dat mijn twee handen niet genoeg zijn om mijn kinderen Qusay en Maya te bedekken”, schrijft de Syrische lerares Nivin op Facebook. 

“Maya blijft maar vragen: Mama, houd je van mij?” Het is de vraag van een kind dat moet leven met het feit dat er bommen op haar huis worden gegooid; iemand wil haar dood hebben. En de wereld laat het gebeuren. “Vandaag hebben we onze tafels in stukjes gehakt om als verwarming en voor koken te gebruiken”, schrijft Nivin – ik citeer uit NRC. “Een tafel kan worden vervangen. Maar het gebrek aan waardigheid van de mensen die ons in de steek lieten kan niet worden hersteld.”

Lees verder na de advertentie

Ik lees over Europa’s ‘morele nederlaag’, over onze passiviteit, machteloosheid, ons nihilisme. Ik lees over het ‘Srebrenica-moment’ dat de strijd in Syrië heeft bereikt. Auteur Roy Gutman, winnaar van een Pulitzer-prijs voor zijn verslaggeving van de oorlog in Bosnië, constateert bitter dat het ‘nooit meer’ na de genocides in nazi-Duitsland, Rwanda en ex-Joegoslavië is uitgelopen op een ‘steeds weer’. Hij noteert ook dat Russische gevechtsvliegtuigen vorige week 1034 aanvallen op Oost-Ghouta uitvoerden en Syrische vliegtuigen 829.

De vernietiging van Syrië had voorkomen kunnen worden als de VN-lidstaten zichzelf serieus hadden genomen

Open brief van 200 internationale prominenten

Ik lees een open brief van meer dan 200 internationale prominenten, met als titel ‘De wereld moet nu optreden’. De vernietiging van Syrië, schrijven ze, had voorkomen kunnen worden als de VN-lidstaten zichzelf serieus hadden genomen: alle landen onderschreven in 2005 de ‘Verantwoordelijkheid ter Bescherming’-richtlijn, bedoeld om volkerenmoord en oorlogsmisdaden te stoppen. “Tot hun ongeluk geloofden Syriërs in deze principes; hoewel ze wisten dat ze hun strijd voor waardigheid zelf moesten voeren, geloofden ze dat ze niet in de steek zouden worden gelaten.” Het zijn ware, maar ook kreupele woorden. Een ‘krachtig einde aan de verschrikking van het Syrische volk’, waar de open brief toe oproept, is precies wat we nodig hebben. Maar hoe? In vredesnaam?

Veto

Rusland heeft een veto in de VN-Veiligheidsraad; daar loopt alles al vast. En als we het hebben over een militaire interventie, dan stuiten we op een in zichzelf gekeerd Amerika en Europa, achtervolgd door de spoken van het ‘bevrijde’ Afghanistan, Irak en Libië. Ik ben altijd sceptisch geweest over gewapend ingrijpen in Syrië, onder meer vanwege het gevaar van een regionale oorlog. Er zijn zoveel partijen betrokken (Rusland, Turkije, de Koerden, Iran, Hezbollah, Israël) dat een poging het Syrische volk te redden andere volken al snel meesleept de afgrond in. Inmiddels begint die regionale oorlog zich sowieso af te tekenen – hadden we toch moeten ingrijpen? Ik weet het niet. Alles wat in Syrië gebeurt, draagt de kiem in zich van nieuw, groter onheil.

Ik lees over de mythologische Arabische vogel el-Sada, ofwel de doodsuil, die na een moord het lichaam verlaat en blijft krijsen tot er wraak is genomen. En ik huiver. 

Lees hier meer columns van Stevo Akkerman

Lees ook hoe de Russen de jihadisten laten gaan en de weg vrij maken voor Assad

Deel dit artikel

De vernietiging van Syrië had voorkomen kunnen worden als de VN-lidstaten zichzelf serieus hadden genomen

Open brief van 200 internationale prominenten