Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Alles voor de Ster van Zwolle, ook al weet hij dat hij ook dit jaar niet ver zal komen

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries. © Maartje Geels
Column

Niets mooier dan de eerste wielerkoers van het jaar. De geur van balsem op rennersbenen. Het geklikklak van fietsschoenen over tegels. Maar vooral: de strakke koppies. De overslaande stemmen waarmee de zenuwen worden weggegrapt. De steelse blikken op kuiten en konten. Wie staat er scherp? En wie niet?

Het startschot. De Ster van Zwolle is begonnen! En daarmee het wielerseizoen, in Nederland althans. Ik zit met mijn neus vooraan, in de ploegleiderswagen van Allard Engels, bijna net zo'n legende in het peloton als de koers zelf. Winnaars van De Ster worden vaak prof - dat weet elke man hier aan de start. Dus wordt er meteen aangevallen. Geduwd, getrokken en gevallen. Zie hier: tweehonderd paar frisse benen, met een droom in het hoofd.

Lees verder na de advertentie

De eerste die écht moet lossen heeft bekende billen. Hee, roep ik. Dat is Raymond Koch! Koch 'staat wat zwaar', zoals wielrenners dat noemen. Hij is, zeg maar, een gewone man. Geen sprinkhaan op de fiets. Zoals de rest.

Ik ken Koch. Ik trainde nog een winter met hem en zijn club de Hanzerenners, als voorbereiding op het seizoen. Koch is inmiddels bijna veertig. Hij doet voor de elfde keer mee. Eén keer reed hij De Ster uit. In de andere tien edities kwam hij niet verder dan de Lemelerberg. Dat is na ruim dertig kilometer koers - van de honderdtachtig. Nu zijn we nog niet eens bij Heino. Nog geen vijftien kilometer gedaan.

Dan gaat Koch fietsen als een beest. En afvallen. Dat moet vanwege Raymonds andere liefhebberij.

We passeren Raymond. In zijn ogen niets dan holheid. Hij heeft een baard van slijm en snot. Allard opent het raam, moedigt Koch aan, kom jongen, achter de auto! Op de bumper brengen we hem een stuk terug naar het peloton.

Ik vind het mooi: de lokale club de Hanzerenners heeft geen ploeg meer op dit niveau. Maar omdat De Ster legendarisch is, én in eigen stad, krijgen ze een wildcard. Er is altijd een groep jongens die daar keihard voor wil trainen. De hele winter door.

Koch is de gekste van het stel. In december gaat het knopje om. Dan gaat Koch fietsen als een beest. En afvallen. Dat moet vanwege Raymonds andere liefhebberij. Hij heeft een nationale titel: hij is Nederlands kampioen pannekoeken eten, al drie jaar op rij.

Fantaseren

Tussen december en De Ster valt Koch elk jaar vijftien kilo af. 's Avonds na het werk traint hij in het donker, met lampjes in de polder. Soms vertrekt hij pas om 21.00 uur. Rondje Ketelmeer. Dan is-ie pas na middernacht thuis, bij zijn gezin.

Andere renners gaan naar Mallorca, om te trainen. Koch fietste op 17 januari naar Maastricht. 250 kilometer door regenbuien en wind. Alles voor De Ster, terwijl hij best weet dat hij ook dit jaar niet ver zal komen. Maar hoe gaat dat, in een hoofd.

Dinsdag vond hij starten al heel mooi. Woensdag zag hij dat de zon ging schijnen - de Lemelerberg moest dan toch haalbaar zijn. Donderdag dacht Raymond aan uitrijden. Vrijdag fantaseerde hij hoe hij de beste clubrenner zou zijn. En zaterdag, met zijn ogen nog dicht in bed, weet ik zeker dat hij zichzelf in een flits zag winnen.

In Heino harkt Koch nog steeds tussen de auto's. Langs de kant lachen sommigen wat meewarig: daar heb je die gekke Koch ook weer. Maar stiekem zijn ze jaloers, dat weet ik zeker. Vijf minuten meevoetballen in de eredivisie. Zelf een rondje schaatsen tijdens het WK sprint. Iedereen droomt ervan - en Raymond Koch? Die doet het gewoon.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Deel dit artikel

Dan gaat Koch fietsen als een beest. En afvallen. Dat moet vanwege Raymonds andere liefhebberij.