null Beeld

ColumnAbdelkader Benali

Al dat gepraat over verbondenheid, terwijl politici het huis van democratie in- en uitvliegen

Ik ben in een sentimentele bui. De dagen worden korter, er hangt een verstikkende hitte en ergens in het land houdt een christelijke partij een congres over de koers. Ik pak de Bijbel erbij, sla ’m open en zie woorden als ‘barmhartigheid’, ‘vergeving’ en ‘uw koninkrijk kome’. Dáár heb je je zingeving.

Het huis vraagt om een stevig fundament, alleen zijn de huizen op. Al dat gepraat over verbondenheid, terwijl politici het huis van de democratie in- en uitvliegen. Duurbetaalde banen bij lobbyclubs die de vernietiging van de aarde willen versnellen, liggen op ze te wachten. De elite is opgehouden decorum uit te stralen, ze geloven er zelf ook niet meer in. Buiten het universum van Circus Rutte heerst onverschilligheid, daarbinnen ook.

Mijn jeugdvriend is overleden

De griep die mijn dochter mee naar huis neemt, verspreidt zich over de rest van het gezin. Een bevriend longarts vat het bondig samen: het is normaal dat kinderen ziek worden, dat is de afgelopen anderhalf jaar te weinig gebeurd. De virussen gaan nu helemaal los. We zijn gedoemd. Dan begeeft het koffieapparaat het en kotst mijn dochter haar mooiste jurk onder; ik weet niet wat ik erger vind.

Dan komt er een bericht dat me naar de strot grijpt. Mijn broer meldt me dat mijn eerste jeugdvriend is overleden. We deelden dezelfde voornaam. Ook een ­slagerszoon. Bij aankomst in Rotterdam was hij mijn eerste vriendje. Aan zijn zijde verkende ik de wereld. Hij moet een jaar of twee ouder zijn geweest, al kan dat ook uitstraling zijn geweest. Wat ik van hem maakte. Kun je als zesjarige al zoveel charisma hebben? Mijn dochter wordt deze week zes. Zij is de spiegel. Ja, het kan.

We waren beiden nieuwkomers, maar hij was er net wat eerder en dat schepte verplichtingen. Gastvrijheid heet dat. Ik denk aan het congres van een christelijke partij ergens in het land. Ik mis die woorden.

Monsters creëren

Kan het zijn dat voor een nieuwkomer het allereerste contact het allerbelangrijkste contact is? Dat er daarna nooit meer iets voor in de plaats komt dat die intensiteit overtreft? Is gastvrijheid niet het belangrijkste middel dat de mens heeft om vreemden op te nemen?

Als dat zo is, dan lijkt het me echt beter dat we de Afghanen zo snel mogelijk huisvesten in gewone straten. Door ze ver weg te houden van de bewoonde wereld, creëer je gemankeerde mensen. Creëer je monsters. Goede vriend Qader Shafiq uit Nijmegen vertelde over de gekte die over asielzoekers kwam in afwachting van hun verblijfsvergunning. Sommigen gingen er aan ten onder.

Welkom in Nederland

It takes a neighbour to raise a child (Je hebt een buurman nodig om een kind op te voeden). In de Messcherstraat was er Abdelkader die me de weg wees. We verkenden straten en pleinen, singels en kermissen. Hij nam me mee naar de nonnen, die in een groot herenhuis aan de Heemraadssingel vertelden over een man die uit vissen ging. Na afloop kregen we melk en een koekje. Mijn naamgenoot keek me lachend aan. Welkom in Nederland.

We verhuisden en het contact verwaterde. Sporadisch zagen we elkaar nog. Hij koos er net als ik voor om geen slager te worden, ging het onderwijs in. Trouwde. Werd ziek. Herstelde. Werd weer ziek. Overleed. Mijn broer vraagt of ik naar de begrafenis ga. Op de islamitische begraafplaats Tuin van het Paradijs in Zuidlaren, Groningen, wordt zijn lichaam ten ruste gelegd.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met ‘Bruiloft aan zee’, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De langverwachte’. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden