ColumnAbdelkader Benali

Afscheidnemen van wat te lang in bezit is geweest

De nieuwe straat waarin ik woon heeft een moskee, twee kerken, een politiebureau en een kringloopwinkel. Vooral die laatste wordt druk bezocht, want elke dag komen er ladingen huisraad binnen waar mensen afstand van hebben gedaan. Amsterdam is massaal aan het verhuizen.

Een weekeinde lang ben ik bezig met het uitruimen van mijn bibliotheek. Al zijn we groter gaan wonen, dat betekent nog niet dat de bibliotheek mee kan groeien. Het omgekeerde is eerder het geval: ik ben tot het inzicht gekomen dat mijn bibliotheek al die jaren veel te groot was. De tijd is gekomen om ‘m terug te brengen naar realistische omvang. Ik duik de berging in waar ik alles heb opgeslagen, elf vierkante meter vol met dozen. Een mensenleven aan leesdrift.

In Afrika luidt het gezegde dat wanneer een mens sterft, er een bibliotheek verloren gaat. Maar hoe langer ik aan het sorteren ben, hoe groter het gevoel van voldoening over het scheidingsproces voelt. Van enige melancholie is bij mij geen sprake. Door afstand te doen van alle boeken waarvan ik weet dat ik ze niet ga lezen, komt er ruimte voor alle boeken die ik wel wil gaan lezen.

Alleen, heel zakelijk ga ik niet te werk. Er blijven nogal wat boeken om sentimentele redenen achter in de dozen. Van andere boeken kan ik niet snel genoeg afstand nemen, alsof het medicijnen betreft die allang over de datum zijn. Fotoboeken bewaar ik, een eerste druk van ‘Eenzaam avontuur’ van Anna Blaman ook. Mijn kleine bibliotheek over de geschiedenis van Noord-Afrika zal een speciale plek krijgen. Ik vind een Franse editie van ‘De Kleine Prins’ van Antoine de Saint-Exupéry. Hoe die hier is terechtgekomen weet ik niet. En ook een Arabische vertaling van de gedichten van Baudelaire – gekocht in 1998 in Rabat, toen ik daar een cursus Arabisch volgde. Het mag weg. De Kleine Prins niet, daar zal ik uit voorlezen aan mijn dochter.

Pagina’s aan culinaire inspiratie liggen op me te wachten

Sommige boeken zijn voor mij gesigneerd, die leg ik weg. Ik zal ze in een doos stoppen en erop schrijven voor mijn dochter: ‘Amber, pas openmaken in 2080’. Van de Amerikaanse schrijver Saul Bellow, die ik in mijn studententijd verorberde, mag de helft weg. Ik heb toch veel van zijn boeken op de e-reader staan ter herlezing. Een Algerijns kookboek uit de jaren zeventig dat ik heb gekregen van een antropoloog uit Nijmegen pak ik op als een verloren gewaande vriend. Honderden pagina’s aan culinaire inspiratie liggen op me te wachten.

Tijdens het sorteren begint het me te dagen dat ik jarenlang leed aan het ziektebeeld dat bij de Japanners bekend staat als tsundoku, het obsessief kopen van boeken zonder ze te lezen. Het grote genot zat hem in het gevoel te hebben door het boek te kopen ook eigenaar te zijn geworden van de bijzondere kennis die erin staat.

Als kind kocht ik geen boeken, ik leende ze. Het kopen van een boek, daar kon ik alleen maar van dromen. Met de eerste koopkracht die ik had, zakgeld, kocht ik een boek. En daarna nog een. En nog een. Het bezit ervan gaf me een enorme kick. En nu is er een fase aangebroken dat ik met iets minder toe wil kunnen.

Dit afscheidnemen van wat te lang in bezit is geweest bevalt me wel.

Abdelkader Benali 

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met ‘Bruiloft aan zee’, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De langverwachte’. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden