null Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Advies aan de Volkskrant: schrijf over het grensoverschrijdend gedrag van Louis van Gaal

Sylvain Ephimenco

Volgens lezeres Van der Bij uit Nijmegen (Opinie, woensdag) heb ik ‘nog steeds niet begrepen dat terugblaffen niet zo simpel is’. Je kunt afhankelijk zijn van een tijdelijk contract en een hypotheek. In mijn ervaringenvolle leven heb ik wellicht enkele dingen ‘nog steeds niet begrepen’. Maar van terugblaffen weet ik heel veel. Het is inderdaad een risicovolle onderneming maar wel eentje die je een krachtig gevoel van zelfrespect geeft als je een blik in de spiegel werpt. Mijn ietwat anarchistische instelling heeft me vaak geholpen om het grensoverschrijdend wangedrag van autoriteiten te beantwoorden. Of het nu ging om meppende schoolleraren, schoppende (onder)officieren in militaire dienst of tierende bazen op de werkvloeren, terugblaffen heeft me geholpen om mijn waardigheid als mens te bewaren. Ook al moest ik daar af en toe een prijs voor betalen.

Er zijn overigens omstandigheden waar terugblaffen een hoger risico vormt dan tijdelijk niet kunnen betalen van je hypotheek. Denk aan al die Iraanse vrouwen die gearresteerd en gemarteld worden of het leven laten omdat ze een hoofddoek niet wilden dragen en tegen grensoverschrijdende ayatollahs heroïsch terugblaften. Of aan het hele Oekraïense volk dat een onbeschrijfelijk leed ondergaat omdat het tegen de grensoverschrijdende Poetin blijft terugblaffen.

Als ik in de Volkskrant die tien pagina’s lees waarin redacteurs anoniem hun beklag doen over Matthijs van Nieuwkerk, krijg ik zeker wat empathie. Maar ook een ongemakkelijk gevoel over al die gecultiveerde sentimenten van slachtofferschap die de Volkskrant graag opzweept.

Wantrouwen is hier en daar op zijn plaats omdat op 17 juni dit jaar de Volkskrant een soortgelijke poging deed om een andere prominent te vloeren. Dit keer was uitgever Mai Spijkers van Prometheus het doelwit. Zesenhalf pagina’s van 8500 woorden, gesprekken met twintig werknemers met als kop: ‘Hij schreeuwde: wat ben je nou voor een debiel’. Helaas voor de Volkskrant, maar deze ‘primeur’ flopte. Geen tv-journalen, geen staatssecretaris. Trouw schreef er een berichtje van 200 woorden over en NRC vond deze karaktermoord ‘geen nieuws’ (Spijkers had al dertig jaar een beruchte reputatie).

In zijn reactie maakte de betrokkene geen excuses, erkende dat zijn ‘leiderschapsstijl niet door iedereen positief ervaren wordt’ en concludeerde: “Ik ben er echter trots op dat wij door dit beleid een bloeiende uitgeverij hebben opgebouwd.” Een paar dagen later in dezelfde krant verscheen een opiniebijdrage van dichter Delphine Lecompte. Ze maakte gehakt van het beeld dat van Mai Spijkers was ontstaan en schreef: ‘Hij is het zoveelste slachtoffer van de puriteinse totalitaire nietsontziende dogmatische humorloze Hashtag MeToo-beweging.’

Mijn nederige advies aan de Volkskrant: doe eens een nieuwe poging en schrijf tien pagina’s over het grensoverschrijdend gedrag van Oranjebondscoach Louis van Gaal. Ook een man die intimideert (spelers, staf en journalisten), kleineert, beschimpt, met zijn legendarische woede-uitbarsting anderen terroriseert en succes heeft. En doe dit alsjeblieft vrij snel voor het geval dat Oranje de WK-finale haalt. Ja, ik weet het: het is linke soep want heel Nederland ligt momenteel aan zijn voeten. Maar een beetje krant moet wel durf kunnen tonen, toch?

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden