column

Acht seconden die alles beslissen

Marijn de Vries Beeld Maartje Geels

Het oog van de naald had gistermiddag de vorm van een schoen. Een grijze schoen met oranje strepen en een oranje zool. De schoen zat aan de rechtervoet van Arthur De Sloover. Even was die schoen, samen met de bal, op het hockeyveld van Bhubaneswar, India, het centrum van het universum.

De bal rolt met een stuitje op de neus van de schoen, omhoog tot aan het scheenbeen en hupt van daar terug op de grond, krijgt een lel en verdwijnt in het doel. Het gebeurt in een milliseconde. Niet te zien voor het gemiddelde sportkijkersoog. Zelfs niet voor het geoefende hockeykijkersoog, vermoed ik. Dit is alleen te zien als je erbij staat. Doelman Pirmin Blaak staat er met zijn neus bovenop.

De Belgen komen zich wereldkampioen wanend het veld op, terwijl Blaak protesteert bij de scheids. De tijd vertraagt tot stroperige close-ups, de scheidsrechters overleggen, juichende handen hangen in de lucht, monden staan geluidloos open, de bal, de schoen, ze komen dichterbij in beeld en ja: de bal raakte de voet. Dat mag niet. België heeft toch niet gewonnen.

Stel, je mist

Normaal is het oog van de naald zo klein dat je er niet terug doorheen past. De shoot-outs gaan verder. De Belg Florent Van Aubel scoort. De Nederlander Jeroen Hertzberger is aan de beurt. Hij is bepaald geen onervaren man. Hij heeft even daarvoor ook al een shoot-out gescoord.

Wat gebeurt er in het hoofd als je je ten volle realiseert dat de komende acht seconden alles beslissen? Als je opkijkt en de keeper drieëntwintig meter voor je ziet? Het hoofd moet alle gedachten uitbannen. Alleen denken aan de taak, aan het dribbelen, het spelen van de bal, en uiteindelijk het schot. Niet meer dan dat. Niet denken aan daarna. Niet denken aan de wending die het leven neemt als je raakt. Of als je mist. Of dat over acht seconden alles, maar ook echt alles anders is.

Meestal herken je levensveranderende momenten pas achteraf. De val van Annemiek van Vleuten waardoor ze het goud in Rio miste. De foute wissel van Sven Kramer in Vancouver. Of in het gewone leven, al die grote en kleine dingen: wel of niet zwanger worden. Precies het juiste zeggen tijdens een solliciatiegesprek. Een trein missen, ruzie krijgen met geliefden, een lekke band vlak voor een leuke date.

Alles goed moeten doen

Stel dat je acht seconden voor zo’n moment al wist: nu gaat het gebeuren. Zou je dichtslaan, overdonderd door gevolgen, consequenties, de wetenschap dat je in acht seconden álles goed moet doen? Zou je cool blijven, met je hoofd erbij? En zou je dat ook kunnen als in de vijf minuten daarvoor óók al zo’n allesomvattend moment was gepasseerd?

Jazeker, sporters die penalty’s of shoot-outs moeten nemen, zijn daarop getraind. Maar toch. Doe het maar eens. Ga er maar staan, met de stick in je hand. De bal voor je voeten. De keeper in de verte. De tijd vertraagt tot stroperige close-ups, juichende handen in de lucht, monden geluidloos opengesperd. Je moet het doen, nu, nu, het moet. Je speelt de bal, wijkt uit naar links, dreigt – nu, nu? – aarzelt en denkt een nanoseconde te lang na. Je speelt de bal net iets te hard.

Jeroen Hertzberger mist, Nederland kruipt terug door het oog van de naald. Wat rest is een leven lang zwetend wakker schrikken en telkens weer tot in je tenen voelen hoe het ook had kunnen zijn.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Lees ook:

Nederlandse hockeyers moeten zich troosten met WK-zilver

Tranen vloeiden er bij de Oranje-spelers, na afloop van de spannende finale. Deze generatie hockeyers was nog nooit zo dicht bij een gouden medaille op een WK.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden